Een bevriend koppel kwam in de vakantie bij ons over de vloer van ons terras en zij was hem aan het jennen dat hij eens het woord ‘Abobinabel’ heeft proberen te gebruiken, zonder dat hij het kon uitspreken! Stel je voor dachten wij…
Dromen van Pocketveren
Met een zeker Sinter-Klaas gevoel is het aftellen naar maandag want dan wordt onze nieuwe matras geleverd. Niet zomaar een matras maar een exemplaar dat opgebouwd is uit pocketveren.
Het was op een zweterige dag in de vakantie dat we besloten eindelijk eens die investering te doen waar we zoveel return on invest zouden van krijgen: het aanschaffen van een nieuwe matras en lattenbodem. Vraag trouwens nooit aan een verkoper wat er nu het belangrijkste is: de matras of de lattenbodem. Uiteraard zijn beiden even belangrijk en doe je de goede werking van het ene teniet als je ook niet diep in de geldbeugel tast bij de aankoop van het andere onderdeel. Wat heb je dus nodig? Een goede, degelijke matras én een goede degelijke lattenbodem, zo eenvoudig is dat. Nog een tip: hoe duurder hoe beter.
Wij trokken van meubelzaak naar speciaalzaak naar gediplomeerde slaapconsulent om op dure en goedkope bedden te gaan liggen met zachte en harde matrassen op latex en op pocketveren,… Die pocketveren daar hadden we direct een goed gevoel bij. En dat gevoel mag je vrij letterlijk nemen. Het is het soort zalige, zweverige, slaperige gevoel dat een mens heel goed kan appreciëren bij de overgang van wakker naar slaap.
Na wat over- en weer gelegen te hebben kreeg onze keuze een vaste vorm van 1,8 m breed met pocketveren binnen het beschikbare budget. Tot de verkoopster ter ore kwam dat ik soms wel op mijn buik slaap. Hemeltjelief, dan was die ene grote matras helemaal niet zo’n goed idee! En terstond sleepte ze ons mee naar meer geschikte matrassen van hogere prijsklassen. Double trouble: duurder en twee matrassen met een split ertussen.
Gelukkig herinnerde mijn vrouw zich plots dat ik altijd wakker kom op mijn zij! En ik moest toegeven dat ik op het moment dat ik slaap eigenlijk niet goed weet hoe ik juist lig. Daarbij met deze nieuwe matras zou ik zeker ook goed op mijn rug en zij slapen. Daarboven is buikslapen toch wel zeer ongezond. Er werd plechtig beslist dat het buikslapen voor mij voorbij was en even plechtig werd toen overgegaan tot het van eigenaar veranderen van het slaapwaar (waar ik trouwens ook behoorlijk goed op mijn buik op lag).
Die avond was een afknapper. Na een hele dag op superfantastische bedden gelegen en gezweefd te hebben wachtte ons een bedstee dat vergeleken met de bezochte slaapmeubelen niet veel beter was dan een ingezakte patattenzak. Gelukkig had ik zoete Sleepy-dromen over pocketveren… op mijn buik!
Dochter in draagrugzak
Wij hebben ondertussen een draagrugzak gekocht voor ons dochterlief en daar hebben we al zeer veel plezier aan beleefd! Het uitzicht is ideaal voor onze kleine meid die niets wil missen en vanuit haar zitje een fantastisch overzicht heeft over alles wat beweegt! Vooral viervoeters houdt ze steevast in een stevige greep met haar blauwe kijkers…
Vakantie is over – welkom routine
‘t Is weer voorbij mijn verlof, ik dacht dat er geen einde aan kon komen. Maar voor ik ‘t wist was heel dat verlof al weer voorbij. Vanmorgen heeft zich de harde realiteit der arbeidshervatting aangediend. Het was een blij weerzien met tal van collega’s die uiteenlopende vakanties hadden beleefd onder de grote noemer van ‘leuk’, ‘te kort’ en ‘zucht – vandaag weer gaan werken’.
Zo’n dag is een uitgelezen uitdaging voor de absolute positieveling om ook zo’n rotdag met een rozebrilgevoel te kunnen beleven. Ik probeerde me dan ook in te leven in zo’n ‘be happy’-goeroe om de voordelen in te zien van zo’n eerste werkdag. Je ziet je collega’s terug. Hiep hoi. Dat is een 0,5 op de rozebrilschaal. Het was een leuk fietstochtje naar je werk. Oehoe. Misschien 1. Het is leuk om terug thuis te komen van mijn werk. Aarh. Ik blijf in de koude regionen van de rozebrilladder.
En dan zag ik het licht. Het licht na de duistere chaotische vakantie. Het licht na de willekeur van korte en lange nachten in bedden en luchtmatrassen eens hier en dan weer daar. Het ambetante heen en weer getjool tussen puur vakantiegevoel en ‘moeten genieten’.
Het is het licht van eb en vloed. Het licht van de klokvaste opeenvolging van dag en nacht. Het vaste ritme van de natuur. De mens wordt één met de natuur door de dagelijkse werkroutine. Daar wordt een mens intens gelukkig van. Daar leeft een mens langer van. De eenvoudige opeenvolging van dagdagelijkse kleine klokvaste zaken. Leve de routine. 10 op de rozebrilschaal !
Straks ga ik slapen en morgen staat daar 100% zeker een nieuwe dag. Wat maakt die routine me zo gelukkig! Een lieve baby, een vrouw die me graag ziet en iedere dag een nieuwe dag doorspekt met routine mij aangeboden door mijn werk, wat kan een mens nog meer verlangen?
Wat zeg je? Ik wordt er op het einde van de maand voor betaald? Voor dat gelukzalige werkritme? Hup daar schiet mijn rozebrilschaal toch wel even van op 11.
Tijd voor fruitpap!
‘Ik had schoon genoeg van al die papflessen’, aldus Elisabeth. ‘Overlaatst hebben ze me nog zitten jennen door me aan tafel te zetten terwijl ze (nvdr: haar ouders) lekker biefstuk aan het eten waren!’, klaagt ze. ‘En ik maar papflessen drinken, sinds ik er ben heb ik nog niets anders mogen eten! Akkoord veel tandjes heb ik nog niet (nvdr: geen één), dus dat biefstuk zal nog niet voor direct zijn.’ ‘Eindelijk hebben ze het door dat ik ook nog wat anders lust!’.
Aan tafel met mama en papa
Vandaag hebben we een kinderstoel gekregen van ons ziekenfonds. Mijn vrouw heeft hem in elkaar gepuzzeld en tegen de tafel geschoven. Toen we gingen eten hebben we Elisabeth erin gezet en haar gestut met een blauwe reuzemuis en een oranje dolfijn zodat ze niet zou kapzijsen in de nog wat te grote stoel.
En daar zaten we dan met ons klein gezinnetje alledrie aan de tafel. Elisabeth keek van haar papa naar haar mama en terug en wij keken lang naar ons kleine nieuwe tafelgenootje in haar blauwe pakje. Daarna keken we naar elkaar en genoten intens van onze eerste tafelmoment tesamen. Het genieten werd wat vergemakkelijkt omdat mijn liefste vrouwtje een schitterend lekkere ovenschotel uit de oven had getoverd.
Samen wachtend op de lente. De eerste lente van mijn dochter. Nu weet ze nog niet hoe mooi de lente en de zomer wel kunnen zijn. ’We waren bijna echt vergeten hoe schoon de zomer wel kan zijn’, klinkt nu spontaan met de ietwat neurotische stem van Stijn Meuris door mijn hoofd.
Mama heeft alvast een heel leuk zomerkleedje gekocht. En een grote zonnehoed, die nu nog veel te groot is. Mijn dochter keek winterbleek vanonder het zomerding. ‘Wat hebben mama en papa nu weer op mijn hoofd gezet?’, Leek ze te denken. In mijn hoofd klonk het: ‘Ik hou van u, ik hou van u, ik hou van u.’
Ik, de ronde en mijn belofte
Ieder jaar in het begin van April haal ik mij koersfiets van de haak om de ronde van Vlaanderen voor amateurs te gaan rijden. Een dag voor Tom Boonen en z’n collegae profrenners de kronkelende afstand tussen Brugge en Ninove zo snel mogelijk proberen af te leggen per tweewieler zijn er voor de liefhebbers – ik heb wat moeite me wielertoerist te noemen – enkele tochten georganiseerd. De hele ronde (meer dan 250 km), de 140 km en de 75 km.
Enkele jaren geleden deden we nog de 140 km, maar bij het uitblijven van voldoende trainingsritten zijn we overgeschakeld naar de 75 km. Mijn vrouw schaamt zich blijkbaar voor deze mieteprestatie want ze blijft aan iedereen verkondigen dat ik 140 km fiets. Bij deze dus de naakte waarheid en de belofte om volgend jaar weer over te schakelen naar de 140 km.
Op apegapen…
Dit is het juiste woord voor de huidige toestand hier op mijn blog. Mijn zus zit in Italië en moest het met info over mij doen daterende van Valentijn. Dat is sneu. En vrienden drukken vele malen op hun berichten-ontvangen-knop maar geen nieuwe berichten van mij. Ook dat is sneu. Daarop dit bewijs van leven!
Met mij en met ons gaat het uitstekend. De eerste week naar de creche zit erop en dat is niet echt eenvoudig voor mijn vrouw die dag in dag uit met Elisabeth samen was en nu weer moet gaan werken. Maar ze is heel moedig, en ik ben heel trots op haar.
Verder groeit en bloeit onze dochter naar wens van iedere pedagogische en medische professional betrokken bij haar jonge evolutie en naar wens van haar trotse ouders. Ze leerde als een volwassen peuter brabbelen op de creche en daarnet nog greep ze stevig moeders haar vast, om maar een greep te doen uit haar verbale en motorische vorderingen.
Ik wens iedereen een snelle lente toe! En vooral mooi weer volgende week zaterdag!
Valentijn met Lady Linn
En wat was het Valentijncadeautje van mijn vrouw dit jaar? Hoera hoera meer dan een vol uur naar een andere vrouw mogen kijken! Hoeveel vrouwen zouden dat cadeau doen aan hun geliefde?
En de vrouw op het podium was Lady Linn met haar Magnificent Seven en haar magnificent froefroe die de Brugse Stadsschouwburg terugkatapulteerde naar de jaren ‘30 en ‘40 van de vorige eeuw met schitterende zelf geschreven swingnummers. Het is een muziekgenre dat ik persoonlijk zeer kan appreciëren. En het nostalgische stoffige retroswinggevoel gemixt met het frisse dynamische van Lady Linn en haar band is echt verkwikkend voor de trilhaartjes van mijn binnenoor.
Mijn dochter Elisabeth heeft van haar mama haar eerste ‘danspasjes’ geleerd op de vrolijke eerste deuntjes van dit schijfje. Let’s swing, leren kruipen en stappen kan later nog!
