Pianoles

Na een kleine rouwperiode omwille van de nefaste ontwikkelingen betreffende de stem van meneer Sting, krijgen we nu het definitieve nieuws dat The Police niet meer zal terugkomen. En wij krijgen wel ons geld terug, het prototype van de schamele troost. Ik zal hier niet verder over uitweiden aangezien mijn emoties wederom veel wind vangen.

Gisteren bevond ik me in het stedelijke conservatorium alwaar ik de eerste beginselen van het pianospelen probeer onder de knie te krijgen. In die poging word ik bijgestaan door een echte pianolerares. Zo één die perfect past bij het beeld dat ik had als ik dacht aan een pianolerares. Het was een hartelijke ontmoeting tot op het moment dat ik zittende op het pianostoeltje het ding op de juiste hoogte wou draaien. Ze kreeg bijna een hartstilstand en na enkele momenten van ademhappen kreeg ik het vriendelijke doch stellige verzoek om eerst mijn volle gewicht van het stoeltje te halen vooraleer ik de hoogte instel.

Eens op juiste hoogte mocht ik het klavier voor de eerste maal aanraken. Er kwam wat gespannen geluid uit het veelsnarige meubel maar nog geen muziek. Ik moest dan ook letten op een rechte rug, juiste houding van mijn handen, armen en benen (ja ook!) en daarnaast wilde ze ook dat ik die toetsen induwde. Ik dacht dat de moeilijke coördinatie zou komen door met beide handen een verschillende notenbalk te volgen met verschillende melodieën, maar ik had dus al wat coördinatieproblemen met deze eenvoudige handelingen. Het besef dat ik nog een lange weg af te leggen heb is gelukkig eerder stimulerend dan ontmoedigend.     

Driewerf Miljaar: Sting zonder stem

Geannuleerd. Geen optreden van ‘The Police’ deze avond. Een vriend sprak de triestige boodschap in op mijn voice-mail. Meneer Sting heeft wat last van z’n stem. Verslagenheid en balen. Ik zou hier nu dit niet moeten schrijven. We moesten daar nu  zitten, in spanning wachtend op de eerste noten. Maar meneer Sting z’n stem wil niet meedoen. Misschien te laat in z’n bedje gekropen gisteren? Misschien een koudje gevat in het kille België? Het zou kunnen. We zullen het maar op het weer steken. Het weer heeft toch geen verweer tenzij met nog slechter weer.

The Police

Morgen gaan wij naar de Police! Wij gaan lekker met z’n drietjes,  en we betalen maar voor twee! Het zal eens wat anders zijn dan een symfonie van Mozart voor ons kindje in de buik. Zijn of haar eerste concert, met de goedkeuring van onze gynaecoloog. ‘Je zal wel voelen aan het gestamp of het te luid gaat of niet’. We zullen zien… Of beter: we zullen voelen…

Mozarts 40ste voor Knolleke

Naar het schijnt zou onze kleine baarmoederbewoner vanaf nu al wat geluid kunnen opvangen. Heb er dan ook al een aantal fijne conversaties mee gevoerd en gisteren was het tijd voor een vleugje klassieke muziek. Het oortje van onze Ipod past wonderwel in mama’s navel en zo kon onze baby genieten van de mooie symfonie nr. 40 van W.A. Mozart. Althans van het eerste stukje van de Molto Allegro want dan vond mama het welletjes.

Het stuk begint met een wat neerslachtig klagend (overbekend) deuntje van de strijkers waarna de blazers de boel wat proberen op te vrolijken. En het stuk doorgaat een regenboog aan emoties om beetje per beetje wat moed bijeen te rapen om het neerslachtige gevoel wat te vergeten. Dat gevoel komt wel nog eens op de proppen maar de instrumenten vinden troots bij elkaar. Vrolijk wordt deze compositie in sol klein nooit maar de geniale subtiliteit waait als een troostende en versterkende wind naar de oren van de toeschouwer. En die kleine toeschouwer in mama’s buik kan misschien wat troost en versterking gebruiken… 

mozart-symphony-no-40-in-g-minor-k550.pdf

Brahms’ wiegeliedje

Mijn meisje (zo noem ik mijn vrouw eigenlijk) en haar beste vriendin hebben vandaag een wiegeliedje gespeeld voor ons kindje in de buik aan de piano. Het was een schattig moment.  Je kent het waarschijnlijk wel, het is het deuntje dat je veelal hoort bij die muziekspeeltjes waar je aan een touwtje moet trekken. Geschreven door Brahms. Die man heeft wervelende Hongaarse dansen geschreven, hele symfonieën, heeft veel van z’n werk zelf vernietigd maar z’n wiegeliedje is bewaard gebleven en zelfs als zou al het papier van de hele wereld verloren gaan dan nog zou het melodietje nog altijd weerklinken via duizenden muziekdoosjes. En nu maar hopen dat het wiegeliedje z’n naam niet gestolen heeft.

Hier vind je trouwens een vereenvoudigde partituur van het melodietje: Brahms Lulluby