Nieuwe Fiets

Het hing al in de lucht. Als je een fiets gebruikt voor je woon-werk verkeer moet je uitgerust zijn met een degelijk exemplaar, zodat je vrouw je met een geruster gemoed kan loslaten in de dolle verkeerschaos. Aangezien ik niet beschikte over een exemplaar dat voldoende gemoedsrust schonk aan mijn vrouwtje ben ik aldus overgegaan tot de aankoop van een splinternieuw stalen ros. En ik wil er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat ik de reden tot aankoop omwille van de dichterlijke vrijheid hier wat gekarikaturiseerd heb.

Morgenochtend vertrek ik voor de ‘maiden trip’ naar mijn werk. Hopelijk gebeurt er niets Titanicgewijs. De kans dat ik morgen op een ijsberg donder, of er tegenaan schuur, is - als ik het weerbericht mag geloven – gering tot zeer gering. Met het stijgende zeewater en het afdrijven van de ijspoolkap heb je alsmaar minder fantasie nodig om je gedachten te doen verdwalen tussen dergerlijke polaire waterbergen.

Desalnieteminofmeerdanjegedachthad en waarschijnlijk meer dan de modale mens verheug ik me op het traject thuis-werk morgenochtend.

Refter en toilet met sfeerverliching

Mijn eerste dag van mijn tweede week zit er al weer op bij mijn nieuwe job. De refter over de middag is wel wennen. Op mijn vorig werk was er trouwens geen refter. Het is voor iedereen blijkbaar wat wennen om daar zo bij elkaar te zitten want er heerst soms echt een sacrale abdijsfeer waarin alleen gegeten en gebeden wordt. We missen alleen nog iemand die vanaf een lessenaar staat te prevelen. Ik ben zowiezo al geen groot prater, laat staan dat ik daar in een nieuwe omgeving de boel ’s middags op stelten ga zetten. Maar richt er iemand het woord tot mij dan plooi ik me zeker dubbel om interessant uit de hoek te komen.

Waar ik ook van achterover viel waren de bedrijfstoiletten. Helemaal design met sfeerverlichting, stel je voor! Het plafond wordt beschenen met een licht dat van ergens achter komt dat net niet straf genoeg is om veel boekjes te lezen maar juist goed genoeg is om tot rust te komen en te doen wat je hoort te doen eenmaal je de zeer brede wc-deur achter je hebt gesloten met het inox design hendeltje…

Om maar te zeggen dat ik qua infrastructuur met mijn gat – om nog wat verder op de rand te lopen van de faecalische humor – in de boter ben gevallen. ‘Oei uw bureau staat wat laag’, en nog geen halfuur later komt er iemand van het magazijn mijn bureau opmeten om nog een halfuur later terug te komen met vier pootjes. Voor de rest is het een perfecte bureau, maar toch excuseren zij er zich voor en zeggen dat er zeker al een nieuw bureau besteld is, met wat meer werkruimte. Wederom kon ik mijn eigen oren niet geloven.

 Want, beste mensen, u moet weten waar ik vandaan kom. Mijn allereerste jobke. Ik zal het maar vertellen of het al zeer lang geleden is, want ik wil die infrastructuur dan ook zeer rap vergeten. Het is zo dat ik daar in een ‘keunekot’ zat met een gaskacheltje waar ik steevast koppijn van kreeg aan een bureau waar ik weg van rolde omdat mijn vloer scheef lag. En met scheefliggen bedoel ik niet een klein putje of een bubbeltje. Ik rolde werkelijk weg! Ik heb nog met hopen papier een een tapijtje de boel wat proberen te nivelleren, maar het was vechten tegen de bierkaai, het was er gewoon te scheef.

En ik werkte daar wel graag, maar die werkgever was gewoon vergeten dat een beetje prettige werkomgeving toch wel stimulerend kan werken. En misschien eventueel is het handiger voor de productiviteit dat de werknemers dat die niet wegrollen van de bureau waar zij aan zitten te werken? Zou het?

Mens sana in copore sano

Mens sana in corpore sano. Het klopt perfect met mijn dagelijks fietstochtje naar ‘t werk. 10 km kan je bezwaarlijk een boogscheut noemen, maar ik vind het de perfecte afstand. Je springt op je fiets en tijdens de rit kan je je gedachten wat verzetten om met een fris gemoed op je werk te verschijnen. 

Je komt thuis met een volledig fris hoofd. Innerlijk ben je totaal zen. Een gezond lichaam heb je zelf bijeengefietst je geest is ook kerngezond van de sponzige opname van het bucolische landschap onderweg. Een gezonde geest in een gezond lichaam. Je komt thuis en vliegt je vrouw van puur geluk in de armen.

Maar juist voor die omhelzing besef je dat je de kleine lettertjes van het mens sana in copore sano verhaal vergeten te lezen bent. Bijsluiter: transpireren bij het ’corpore sano’-gedeelte kan een tijdelijk afstotingsverschijnsel teweeg bregen. Daar staat niemand bij stil als je de gevleugelde latijnse uitdrukking hoort of leest.

Wat ik dus nog moet leren is traag fietsen. Als ik me op een fiets zet dan treedt er ergens één of ander psychologisch of psychiatrisch proces in voege dat ik graag omschrijf als het ‘alles-geven-syndroom’. Mensen met AGS  hebben het moeilijk om onbezweet ergens aan te komen indien zij zich verplaatsen met een vervoermiddel dat werkt op menselijke kracht zoals een fiets. En ik ben dus iemand met AGS. Zoals Briek Schotte en Eddy Merckx allebei notoire AGS-patiënten met bovendien dat fractietje meer talent.

Ik kan dus eigenlijk kiezen oftwel trager fietsen en welriekend thuiskomen oftwel nog harder en harder rijden en een echte fietskamioen worden. Want hoezeer de winnaar van een fietswedstrijd ook gezweet heeft en hoezeer hij ook stinkt, komt hij als eerste over de streep dan krijgt hij steevast kussen van twee zeer bevallige dames. 

Twee dames. Dat is één meer dan ik nu heb. Hard rijden. Trainen. Of trager fietsen. Ik ga er toch eens over moeten slapen.  

Laatste loodjes oude job

Het is een speciaal gevoel. Al mijn projecten worden doorgegeven, planningen allerhande zijn opgesteld zonder mijn naam erin te bespeuren. En maar goed ook want maandag zit ik niet meer. Morgenavond zal ik een afscheidsdrink geven samen met een collega die ook vertrekt.

De projecten, mijn bureau, mijn bazen kan ik moeiteloos loslaten, maar contacten met collega’s en andere mensen via projecten zullen maandag ook herleid zijn tot een mooie herinnering. Dat laatste is niet zo moeiteloos… 

Maar! Ik kijk echt uit naar maandag. Ik voel me gelijk een scholier die naar een nieuwe school gaat. Nieuwe mensen ontmoeten, eens een ander soort bedrijf ontdekken. Hopelijk worden mijn hoge verwachtingen wat ingevuld. Maar een job is ook veel wat je er zelf van maakt, dat vind ik toch. Op papier is het me op het lijf geschreven vind ik. Nu ja we zullen zien hé… maandagavond zal ik al wat meer weten.

Nieuwe job

Op 1 oktober is het dan eindelijk zover, dan ruil ik mijn oude job in voor een nieuwe. Het is de eerste keer dat ik zo’n stap waag en vandaag besefte ik plots dat ik vele collega’s van mijn huidig werk misschien nooit meer zal zien of toch zeer zelden en dat maakte me toch wel een beetje week vanbinnen. Sommige collega’s zie je gewoonweg meer uren per dag dan je vrouw! Dat is toch ongelofelijk als je daar bij stilstaat… en vandaag besef ik plots wat een impact dat eigenlijk heeft op sociaal vlak. 

De vriendschapsbanden op mijn werk waar ik 4 jaar lang aan heb gesleuteld op mijn eigen lichtjes bedeesde voorzichtig maar deugdzaam efficiënte manier in één enkele dag doorknippen dat zal toch niet zo gemakkelijk zijn. Iemand die je elke dag op het werk ziet plots nooit meer zien, dat is toch een beetje sterven, niet? Gelukkig is er voor ‘t moment geen tijd voor begravenisstemming wegens de grote drukte op ‘t werk.