Wereldrecords en wasmachines

Wereldrecords sneuvelen bij bosjes tijdens de olympische spelen te Peking. In de ‘watercube’ rijgt de Amerikaan Michael Phelps de overwinningen aan elkaar en mag zich ondertussen de grootste Olympiër ooit noemen.  Het is me wat. Wat een sensatie. Kom dat zien, kom dat zien!

In het ’vogelnest’ staan de atleten klaar om de finale op de 100 meter te lopen. En ik zet mijn dochter voor de tv om getuige te zijn van dit koninginnenummer. (Lap nu was het eens over de Olympische Spelen en daar komt ie toch wel weer met z’n dochter op de proppen hoor ik u denken).

Maar ze lijkt niet onder de indruk en kruipt helemaal naar de badkamer waar ze gebiologeerd naar de wasmachine gaat zitten kijken. Die draaiende trommel, dat geluid. Die plotse versnellingen, het gedaver wanneer het toerental van de wasmachine z’n eigenfrequentie passeert. De schuimophoping aan het raampje. Het pompende geluid van water. Even gebeurt er niets. En dan weer draaien. Iets rood draait mee. Wat zou dat zijn? En dan gaat het weer trager. Hevig geklots. Schuim. Het rode ding ligt stil.

En op de achtergrond ergens ver weg in China heeft een zekere Bolt de 100 m gewonnen, met een fenominaal wereldrecord. Dju gemist. Ik was met mijn dochter naar de wasmachine aan het kijken…

 

Eerste nacht op pocketveren

Gisternacht zaaaaalig geslapen op onze nieuwe matras. We zijn vandaag thuisgekomen en het duurde niet lang of we lagen weer met z’n drietjes op bed. We zijn er dus amper van te slaan. Moest ons klein meisje ons niet wakker gemaakt hebben met haar doordringende gehuil omdat haar fopspeen uit haar bedje was gevallen (kwatongen beweren dat ze het zelf uit haar bedje kiepert om aandacht te zoeken), dan zou het een perfecte nacht geweest zijn. Perfecte nachtrust is helaas een zeer kostbaar goed voor jonge ouders. Ik kan me in heel mijn leven geen vakantie herinneren waarop ik iedere dag om 7u uit de veren was, maar ik kan me in mijn hele leven ook geen enkele vakantiemorgen herinneren die zo gelukkig begon als met de stralende glimlach van mijn uitgeslapen dochter. 

Nu komt het of je er klaar voor bent of niet. Je kan als 10-maal opgewaardeerde gewaarschuwde man of vrouw nu nog altijd stoppen met lezen, maar nu komt het dus. Maar eerst wil ik de lezer met acute cliché-allergie nogmaals een allerlaatste maal waarschuwen van te stoppen met lezen bij het punt na deze zin. Je moet het zelf maar weten: ik krijg zoveel liefde van mijn dochter!

Onze dochter is een zot spook

Tijd voor fruitpap!

‘Ik had schoon genoeg van al die papflessen’, aldus Elisabeth. ‘Overlaatst hebben ze me nog zitten jennen door me aan tafel te zetten terwijl ze (nvdr: haar ouders) lekker biefstuk aan het eten waren!’, klaagt ze. ‘En ik maar papflessen drinken, sinds ik er ben heb ik nog niets anders mogen eten! Akkoord veel tandjes heb ik nog niet (nvdr: geen één), dus dat biefstuk zal nog niet voor direct zijn.’ ‘Eindelijk hebben ze het door dat ik ook nog wat anders lust!’.

Hop hop hop iedereen is…

Het spreekt boekdelen over mijn nieuwe tijdsbesteding en tijdsindeling dat ik er minder en minder toe kom om er ook nog eens over te schrijven. Ook al was mijn voornemen voor het nieuwe jaar dat ik flink zou blijven schrijven, de realiteit, verpersoonlijkt door mijn nieuwe dochter, beslist er zo te zien anders over. Hier en nu een update over mijn dochter.

De slapeloze nachten, wel die vallen eigenlijk al bij al wel mee. Elisabeth durft toch al eens van 11 tot 6 stil te zijn, en dat is toch al een volwassen nachtrust voor zo’n klein meisje! Sedert vrijdagnacht hebben we haar al in haar grote bedje gelegd. Gelukkig dat we een bedverkleiner hebben, anders zou ze er wat te erg in zwemmen.

Ik moet dringend weer wat kinderliedjes oprakelen want onze dochter blijkt toch niet ongevoelig te zijn voor kinderdeuntje wanneer ze het weeral eens moeilijk heeft met enkele inerlijke conflicten op te lossen en ons daar luidkeels van op de hoogte houdt. Je neemt haar op je knie en wat zing je dan? Ze kijkt je aan met  grote ogen en dan moet je iets zingen hé:

Hop hop hop we rijden in galop
hop hop hop Elisabeth voorop
hop hop hop we rijden door de wei
hop hop hop iedereen is…

En dan wachten we even, barst ze weer in huilen uit dan zeggen we: nee nee Elisabethje: niet goed, het moet zijn: iedereen is blij! En dan maar verder hop hop hop totdat de donkere wolken voorbij zijn. En dan komt er ook een moment dat ze moet slapen en wordt het:

hop hop hop samen op het paard
hop hop hop wat hebben we een vaart
hop hop hop kijk daar staat een koe
hop hop hop Elisabeth is moe!

Ja ja, daar houden we ons dus tegenwoordig mee bezig! Redelijk hallucinant waarschijnlijk om te lezen al je zelf nog geen kleine hebt… Kzou het een half jaar geleden ook niet kunnen geloven hebben.

Veel volk over de vloer gehad dit weekend! Leuk volk! Mijn eigen meter is zaterdagavond gepasseerd en het was echt leuk, want er is niets dat aanleiding geeft tot zoveel conversatievoer als de belevenissen met de  kinderen!

Vrijdag was er een auditie voor piano en daar mocht ik onder de categorie ‘alle begin is moeilijk’, ook een paar lijntjes spelen. En mijn vrouw en Elisabeth waren komen supporteren en mijn dochter is de hele avond muisstil geweest! Daarna heb ik haar heel de receptietijd met vaderlijke trots op mijn arm gehouden om de volgende ochtend te constateren dat de vier en een halve kilo dochter aan de oorzaak lagen van een zekere stijfheid in mijn armspieren. She ain’t heavy, she’s my daughter!

Mijn dochter!

Op algemene aanvraag nog een fotootje van mijn dochter. Het mutsje en het sjaaltje zijn gebreid door een vriendin van de mama. Ik kan met de beste wil tot objectiviteit ook deze keer alleen maar zeggen dat ze perfect is.

Overweldigend

Stilletjesaan komen we boven water. Het minste wat we kunnen zeggen is dat heel ons dagelijks schema grondig overhoop is gehaald door onze nieuwe kleine huisgenote daarom is het ook enkele weken stil geweest hier, de feestdagen hebben daar trouwens ook niet veel goeds aan gedaan. Nu heb ik eindelijk tijd om eens wat verslag uit te brengen over de gebeurtenissen die ons overkomen zijn.

Zeg wel overkomen, alles overvalt je enorm die eerste weken. Soms kijken we vol ongeloof naar het kleine wezentje in de wieg en dan moeten we toch eens hardop zeggen tegen elkaar dat het echt onze dochter is dat daar ligt om het te geloven. We kunnen het nog amper geloven, maar we hebben al helemaal geen tijd om het tot ons door te laten dringen, want onze kleine Elisabeth vraagt veel aandacht van haar mama en papa.

Het enigste communicatiekanaal van ons dochter zijn de keelklanken, en daar maakt ze al heel gretig gebruik van.  Aan ons om dan de verschillende mogelijkheden af te lopen: honger, pamper, knuffel, verveling, krampjes, moe,… Het schijnt dat we na een tijd onderscheid zullen kunnen maken tussen geween voor pamper of geween voor aandacht, maar we zijn nog bijlange niet in dat stadium.

Heel blij zijn we als we al kleine stapjes vooruitgang zien in de ontwikkeling. Steken we onze tong uit dan krijgen we prompt ook een uitgestoken tongetje te zien, een moment van geluk! En was ze in het begin totaal nog niet geïnteresseerd in de vliegende koeien van haar mobiel, nu begint ze de dolle vliegkunsten van de pluchen runderen boven het luchtruim van haar parkje al te volgen met haar oogjes, die iedere dag met toenemende helderheid de wereld rondom zich verder bespeuren.

En mocht iemand eraan twijfelen: ze is perfect!

De rest van mijn leven ben ik vanaf nu papa

Hoewel ik perfect wist dat ik een kindje zou krijgen, hoewel ik me dat zo concreet mogelijk probeerde voor te stellen en hoewel de vele echografieën niet veel aan de verbeelding overlieten, kan je je op voorhand in de verste versten niet voorstellen wat er over je nederdaalt het moment dat je echt oog in oog staat met je lieve dochter.

Zo moeilijk en onbevattelijk het is het kleur rood te omschrijven aan een blinde of een pianoklank uit te leggen aan een dove, zo ongrijpbaar is het vaderschapsgevoel uit te leggen aan iemand die dat nog niet is. Ik kan een kathedraal van woorden bedenken opgebouwd uit verantwoordelijkheidsfundamenten en onvoorwaardelijke liefde die reikt tot hoog boven het altaar van innige bescherming en stralen fonkelend geluk schijnend door vele brandramen, die het gevoel zou kunnen benaderen maar dan nog zou het maar een vage reflectie zijn van het gevoel dat zich van je meester maakt.

De rest van mijn leven ben ik vanaf nu papa!

Geboortekaartje

Elisabeth is geboren!

Op 14 december om 14u50 is Elisabeth geboren! Ik kan het nog amper geloven… Nu kan ik het eindelijk uitschreeuwen: ik heb een dochter! En ik ben de gelukkigste man op aard!