James Bond ontmoet ABBA

Als je denkt dat je op een dag in deze zeer gekke wereld alles al eens meegemaakt hebt en dat je van niets meer verrast bent, dan blijkt dat toch buiten James Bond-acteur Pierce Brosnan gerekend te zijn.  Het stukje van mezelf dat 12 jaar is gebleven, is fan van James Bond en mijn vrouw is dat zeer snel te weten gekomen en heeft me op een mooie dag bij een mooie gelegenheid de hele serie cadeau gedaan. Schitterend!

En zo heb ik al vele keren de aan het absurde grenzende ademloze fantastische stunts kunnen herbekijken. Eén ervan schiet me voor deze gelegenheid te binnen ter sfeerschepping. Pierce Brosnan in het vel van James Bond die met een tank door St.-Petersburg z’n vijanden achtervolgt en een spoor van vernieling achterlaat zonder dat hij z’n smetteloos pak besmeurt of z’n das in de war brengt. 

Maar eigenlijk wou ik dus vertellen dat we onlangs samen naar een film gegaan zijn, en omdat mijn vrouw nogal neigt naar romantische comedies heb ik in een zwak moment een zitje gereserveerd voor de film-musical ‘Mamma Mia’ waarin de bekendste liedjes van het ABBA-gezelschap geboetseerd worden tot een verhaal en het overschot gespeeld wordt door een band in het verhaal – geniale vondst overigens. Mijn vrouw kan normaal gezien tegen een stootje en liet met een zekere verbouwereerde blik de filmbeelden en het gezang die er natuurlijk meestal ver over waren passeren op haar netvlies. 

Ik zag het een beetje aankomen: Pierce Brosnan nam op een bepaald moment het liedje ‘S.O.S.’ voor zijn rekening. Onze James Bond-held, die duidelijk roder aanliep bij het folteren van z’n stembanden dan tijdens een tankachtervolging, had z’n eerste regel nog niet gezongen of mijn vrouw gleed weg in een grandioze luidkeelse lachbui die zeker niet in sterkte afnam toen het refrein ‘when you’re gone - how can I even try to go o-o-on’ ontsprong aan de geknepen stembanden van een knalrode James Bond. Een lachbui die uiteindelijk uitmondde in een zaalvullende slappe lach en maar langzaam wegebde toen Pierce z’n vocaal hoogstandje afrondde. Gelijk had ze overigens, het was compleet belachelijk!

En dat is dan weer één van de redenen waarom ik mijn vrouw zo graag zie.

Katteleven op zondagmorgen

Deze zonnige morgen kijk ik uit het raam naar buiten en wie ligt daar languit op de bank achterin de tuin van onze buren? Het is onze kat die daar zalig geniet van haar luilekker (althans vanuit mensenogen gezien) leventje. Weet hij veel waar onze tuin eindigt en die van onze buren begint. En moest hij het weten, wat zou het hem kunnen schelen. Onze tuin is kadastraal begrenst maar die van onze kat helemaal niet. Jaloers zijn op een kat is onnozel maar heel even dacht ik toch: ‘tja daar zou ik ook wel willen liggen in het zonnetje op dat bankje’. Ik kijk nog even naar buiten en hij is al weer verdwenen. Waarschijnlijk heeft hij weer groener gras gezien in een andere tuin, of hij heeft de buurvrouw gezien…

Echtelijke misverstanden…

Zaterdag zijn we naar een bruiloft geweest van vrienden. Om op ons paasbest te zijn had mijn echtgenoot onze feestkledij naar de stomerij gebracht. Echter, toen ik ze zaterdag wou ophalen bleek niets klaar te zijn. Ik gaf het personeel van die nieuwkuis danig onder hun voeten en vroeg het nummer van de baas want die zou ik es mores leren. Het thuisfront werd ook ingelicht over deze mistoestanden. Bleek na enkele belseconden dat ik van jetje aan het geven was in de verkeerde winkel. De andere kant van de lijn proestte het uit en ik droop af met mijn staart tussen mijn benen.

Naast propere kleren ook niets zo belangrijk als het geschikte paar schoenen vooral voor de vrouwelijke speciës van de mens. Mijn vrouw had haar schoenen mooi klaargezet… en later op de dag bleek dat ik ze vergeten in te laden was bij het vullen der automobiel – laten we het woord ‘vergeten’ gemakkelijkheidshalve aannemen om het verhaal niet nodeloos ingewikkeld te maken. Desalniettemin droeg dit feit niet bepaald bij tot het naadloze en rimpelloze verloop van de feestvoorbereiding. Behalve een paar huiselijke sandaaltoestanden had mijn vrouw dus geen schoenen om naar het feest te gaan. Je zou het kunnen geniaal noemen of decadent maar er zat niets anders op dan gewoon schoenen te gaan kopen en mijn vrouw was direct weer in haar nopjes!

Knippen en nippen

Onlangs diende ik naar de kapper te gaan om me weer wat toonbaarder te maken en ik kreeg na de stevige haarwasbeurt de vraag of ik iets wenste te drinken. Wat uit mijn lood geslagen vroeg ik losweg een colaatje. Terwijl de schaar stevig in mijn kapsel gezet werd, schotelde iemand anders mij juist buiten armbereik het drankje voor. 

Blijkt dat je haar laten knippen én van een drankje nippen twee activiteiten zijn die volstrekt onverenigbaar zijn. Er is gewoonweg geen één moment dat je er kan van drinken omdat ze constant met je haar bezig zijn.  Moet je dan vragen om even te stoppen opdat je een slokje zou kunnen nemen? Een kapper technisch werkloos maken omdat jij even wil nippen? Ik denk het niet!

Het enigste wat er dus opzat was, op het moment dat ze met de spiegel kwamen tonen hoe mijn spiegelbeeld er tegenwoordig van achteren uitziet, vlug het glas grijpen en in één teug leegdrinken om vervolgens juist op tijd recht te kunnen staan vooraleer een veegborstel mij zou samenvegen met mijn haarlokken. Met een enigszins opgeblazen gevoel heb ik betaald en eens buiten vermengde zich een gelgeur (extra voor bijbetaald!) met de geur van een volwassen cola-oprisping.

Trouwens nu ik er nog even over nadenk als je bij de kapper in de spiegel kijkt en ze tonen je achterhoofd dan is dat dus eigenlijk niet je gespiegelde achterhoofd maar je achterhoofd zoals iedereen die ziet. Even genieten van deze aha-erlebenis…

Vrouwelijke Oriëntatie…

Het cliché is door een groepje wielerdames dit weekend nogmaals bevestigd. Op een steenworp van het Spaarbekken te Nieuwpoort vroegen een handvol kakelende vriendinnen van middelbare leeftijd zich af waar ze zich in godsnaam bevonden. Gelukkig kwam ik met mijn pa juist aangefietst om ons licht te laten schijnen op het mysterie van de verdwenen nummertjes. Eventjes waande ik me in de film ‘Chicken Run’. De vraag waar ze heen moesten werd beantwoord met een salvo van onsamenhangend gekwetter, gevolgd door taterend ongebrip over hun kaart.

Na het informerende hand-en voetwerk van ons tweeën hadden ze dan toch een consensus bereikt over het verdere verloop van het traject en een standpunt ingenomen over de huidige locatie. Met alleen het geluid van de polderwind en het zacht tikkend geruis van onze fietsen vervolgden wij onze weg langs de Ijzer.

Wereldrecords en wasmachines

Wereldrecords sneuvelen bij bosjes tijdens de olympische spelen te Peking. In de ‘watercube’ rijgt de Amerikaan Michael Phelps de overwinningen aan elkaar en mag zich ondertussen de grootste Olympiër ooit noemen.  Het is me wat. Wat een sensatie. Kom dat zien, kom dat zien!

In het ’vogelnest’ staan de atleten klaar om de finale op de 100 meter te lopen. En ik zet mijn dochter voor de tv om getuige te zijn van dit koninginnenummer. (Lap nu was het eens over de Olympische Spelen en daar komt ie toch wel weer met z’n dochter op de proppen hoor ik u denken).

Maar ze lijkt niet onder de indruk en kruipt helemaal naar de badkamer waar ze gebiologeerd naar de wasmachine gaat zitten kijken. Die draaiende trommel, dat geluid. Die plotse versnellingen, het gedaver wanneer het toerental van de wasmachine z’n eigenfrequentie passeert. De schuimophoping aan het raampje. Het pompende geluid van water. Even gebeurt er niets. En dan weer draaien. Iets rood draait mee. Wat zou dat zijn? En dan gaat het weer trager. Hevig geklots. Schuim. Het rode ding ligt stil.

En op de achtergrond ergens ver weg in China heeft een zekere Bolt de 100 m gewonnen, met een fenominaal wereldrecord. Dju gemist. Ik was met mijn dochter naar de wasmachine aan het kijken…

 

Eerste nacht op pocketveren

Gisternacht zaaaaalig geslapen op onze nieuwe matras. We zijn vandaag thuisgekomen en het duurde niet lang of we lagen weer met z’n drietjes op bed. We zijn er dus amper van te slaan. Moest ons klein meisje ons niet wakker gemaakt hebben met haar doordringende gehuil omdat haar fopspeen uit haar bedje was gevallen (kwatongen beweren dat ze het zelf uit haar bedje kiepert om aandacht te zoeken), dan zou het een perfecte nacht geweest zijn. Perfecte nachtrust is helaas een zeer kostbaar goed voor jonge ouders. Ik kan me in heel mijn leven geen vakantie herinneren waarop ik iedere dag om 7u uit de veren was, maar ik kan me in mijn hele leven ook geen enkele vakantiemorgen herinneren die zo gelukkig begon als met de stralende glimlach van mijn uitgeslapen dochter. 

Nu komt het of je er klaar voor bent of niet. Je kan als 10-maal opgewaardeerde gewaarschuwde man of vrouw nu nog altijd stoppen met lezen, maar nu komt het dus. Maar eerst wil ik de lezer met acute cliché-allergie nogmaals een allerlaatste maal waarschuwen van te stoppen met lezen bij het punt na deze zin. Je moet het zelf maar weten: ik krijg zoveel liefde van mijn dochter!

Abobinabele woorden

Een bevriend koppel kwam in de vakantie bij ons over de vloer van ons terras en zij was hem aan het jennen dat hij eens het woord ‘Abobinabel’ heeft proberen te gebruiken, zonder dat hij het kon uitspreken! Stel je voor dachten wij…

Dromen van Pocketveren

Met een zeker Sinter-Klaas gevoel is het aftellen naar maandag want dan wordt onze nieuwe matras geleverd. Niet zomaar een matras maar een exemplaar dat opgebouwd is uit pocketveren.

Het was op een zweterige dag in de vakantie dat we besloten eindelijk eens die investering te doen waar we zoveel return on invest zouden van krijgen: het aanschaffen van een nieuwe matras en lattenbodem. Vraag trouwens nooit aan een verkoper wat er nu het belangrijkste is: de matras of de lattenbodem. Uiteraard zijn beiden even belangrijk en doe je de goede werking van het ene teniet als je ook niet diep in de geldbeugel tast bij de aankoop van het andere onderdeel. Wat heb je dus nodig? Een goede, degelijke matras én een goede degelijke lattenbodem, zo eenvoudig is dat. Nog een tip: hoe duurder hoe beter.

Wij trokken van meubelzaak naar speciaalzaak naar gediplomeerde slaapconsulent om op dure en goedkope bedden te gaan liggen met zachte en harde matrassen op latex en op pocketveren,… Die pocketveren daar hadden we direct een goed gevoel bij. En dat gevoel mag je vrij letterlijk nemen. Het is het soort zalige, zweverige, slaperige gevoel dat een mens heel goed kan appreciëren bij de overgang van wakker naar slaap.

Na wat over- en weer gelegen te hebben kreeg onze keuze een vaste vorm van 1,8 m breed met pocketveren binnen het beschikbare budget. Tot de verkoopster ter ore kwam dat ik soms wel op mijn buik slaap. Hemeltjelief, dan was die ene grote matras helemaal niet zo’n goed idee! En terstond sleepte ze ons mee naar meer geschikte matrassen van hogere prijsklassen. Double trouble: duurder en twee matrassen met een split ertussen.

Gelukkig herinnerde mijn vrouw zich plots dat ik altijd wakker kom op mijn zij! En ik moest toegeven dat ik op het moment dat ik slaap eigenlijk niet goed weet hoe ik juist lig. Daarbij met deze nieuwe matras zou ik zeker ook goed op mijn rug en zij slapen. Daarboven is buikslapen toch wel zeer ongezond. Er werd plechtig beslist dat het buikslapen voor mij voorbij was en even plechtig werd toen overgegaan tot het van eigenaar veranderen van het slaapwaar (waar ik trouwens ook behoorlijk goed op mijn buik op lag).

Die avond was een afknapper. Na een hele dag op superfantastische bedden gelegen en gezweefd te hebben wachtte ons een bedstee dat vergeleken met de bezochte slaapmeubelen niet veel beter was dan een ingezakte patattenzak. Gelukkig had ik zoete Sleepy-dromen over pocketveren… op mijn buik!

Vakantie is over – welkom routine

‘t Is weer voorbij mijn verlof, ik dacht dat er geen einde aan kon komen. Maar voor ik ‘t wist was heel dat verlof al weer voorbij. Vanmorgen heeft zich de harde realiteit der arbeidshervatting aangediend. Het was een blij weerzien met tal van collega’s die uiteenlopende vakanties hadden beleefd onder de grote noemer van ‘leuk’, ‘te kort’ en ‘zucht – vandaag weer gaan werken’.

Zo’n dag is een uitgelezen uitdaging voor de absolute positieveling om ook zo’n rotdag met een rozebrilgevoel te kunnen beleven. Ik probeerde me dan ook in te leven in zo’n ‘be happy’-goeroe om de voordelen in te zien van zo’n eerste werkdag. Je ziet je collega’s terug. Hiep hoi. Dat is een 0,5 op de rozebrilschaal. Het was een leuk fietstochtje naar je werk. Oehoe. Misschien 1. Het is leuk om terug thuis te komen van mijn werk. Aarh. Ik blijf in de koude regionen van de rozebrilladder.

En dan zag ik het licht. Het licht na de duistere chaotische vakantie. Het licht na de willekeur van korte en lange nachten in bedden en luchtmatrassen eens hier en dan weer daar. Het ambetante heen en weer getjool tussen puur vakantiegevoel en ‘moeten genieten’.

Het is het licht van eb en vloed. Het licht van de klokvaste opeenvolging van dag en nacht. Het vaste ritme van de natuur. De mens wordt één met de natuur door de dagelijkse werkroutine. Daar wordt een mens intens gelukkig van. Daar leeft een mens langer van. De eenvoudige opeenvolging van dagdagelijkse kleine klokvaste zaken. Leve de routine. 10 op de rozebrilschaal !

Straks ga ik slapen en morgen staat daar 100% zeker een nieuwe dag. Wat maakt die routine me zo gelukkig! Een lieve baby, een vrouw die me graag ziet en iedere dag een nieuwe dag doorspekt met routine mij aangeboden door mijn werk, wat kan een mens nog meer verlangen?

Wat zeg je? Ik wordt er op het einde van de maand voor betaald? Voor dat gelukzalige werkritme? Hup daar schiet mijn rozebrilschaal toch wel even van op 11.