Beste toevallige voorbijganger,
U keek door ons raam en u fronste de wenkbrauwen. Onze dochters en wijzelf hadden allemaal een slabbetje aan, dat niet vooraan gebonden was, maar als een cape wapperde op onze rug. U was getuige van de megatransformatie van ons modale gezinnetje in een mega-familie. Het kleine meisje dat even daarvoor nog mijn kleine dochter was, was getransformeerd in Mega Mindy! En niemand die daar aan twijfelde want ze was plots getooid in een cape en ze had ‘de’ rode Mega Mindy-schoenen aan (die amper 14 maten te groot waren). Bovendien zong ze ’Ik ben Mega Mindy’, wat de transformatie bevestigde.
Maar er was meer: ons andere dochter was plots niet meer wie ze was (hoewel ze dit zelf niet echt in de mot had) maar was niemand minder dan Toby geworden! Haar aanspreken met haar gewone naam had geen enkele zin meer en Mega Mindy moest er ons telkens op wijzen dat het ‘Toby’ was. Even later was de boel compleet want een magische cape maakte van mama en papa Mega Mama en Mega Papa, en ja we voelden plots het heldendom dichterbij komen. Daar vloog Mega Mindy door de kamer, en Toby volgde op de kever-stapfiets.
Tijd voor actie: opruimen. ‘Als er één iets is waar Mega Mindy niet tegen kan is het rommel!’, zo klonk het redelijk simultaan uit de monden van Mega Mama en Mega Papa. Maar algauw bleek deze heldendaad toch niet helemaal te passen in de agenda van Mega Mindy, en ze beweerde dat Toby best ingeschakeld wordt voor dergelijke klusjes… En misschien was Mega Mindy toch wel een beetje megamoe… tijd om mega te slapen!
