Terwijl ik dit typ zit Ariadne op mijn schoot en het valt niet mee vlotjes te schrijven als er ook kleine babyhandjes vrolijk over het toestenbord dansen. §ccbfggfh((bhgnnnnnnnnnnnnn. Zoiets krijg je dan. Nu 5 minuutjes later kan ik aan mijn tweede zin beginnen, en Ariadne zit nu zo dat het toetsenbord uit haar bereik is. We zitten hier allebei voor de computer om te schrijven over haar zotte zus Elisabeth, wiens schoolcarrièrre ondertussen stevig uit de startblokken is geschoten.
Elisabeth was aan het spelen met haar grote Winnie de Pooh knuffel (als het niet van studio 100 is, kan je er prat op gaan dat het van Disney is…), en Winnie was heel volgzaam en gedwee. ‘Winnie moet op de stoel’, en Winnie vloog op de stoel. ’Winnie moet flesje drinken’, en met een onzachte landing plofte er een flesje in Winnies gezicht ter hoogte van Winnies reukorgaan, zonder dat Winnie ook maar het minste bezwaar had. ‘Winnie moet vliegen’, en daar vloog Winnie al door de kamer om met een doffe plof op de grond te vallen met tussenlanding op de hoek van het salontafeltje. Keer op keer vloog Winnie zonder dat hij ook maar een kik gaf, en z’n lach bleef gebeiteld op z’n gezicht.
Maar toen Winnie voor de 17de keer niet op de harde parketvloer landde maar recht op Elisabeth viel en toevallig haar brilletje van haar neus sloeg, was dat helemaal niet flink van hem. En dat werd hem dan ook meermaals duidelijk gemaakt, ondersteund door haar vingertje dat berispend door de lucht kliefde. Z’n eeuwige glimlach speelde nu helemaal in z’n nadeel en doordat hij uiterst weinig berouw toonde besliste Elisabeth dan maar dat hij in de hoek moest gaan staan. De arme beer werd bij z’n oren naar de hoek gesleurd, waar wij Elisabeth ook al een paar keer hebben moeten plaatsen. En daar zit hij nu nog steeds…. Arme Winnie.
