Vorig weekend vond niet ver van het Oost-Vlaamse dorpje Dikkele ons jaarlijks familieweekend plaats. Ondanks de nattigheid in de de glazen bollen van menig weersvoorspeller waren de weergoden ons zaterdag welgezind zodat de wandeling droog bleef en zelfs behoorlijk warm op momenten van zenitale kieren in het wolkendek.
De overnachtingen brachten een groot nadeel van onze pocketverenmatras aan het licht. Het is namelijk zo dat we alletwee ‘Prinses op de erwt’ geworden zijn. We zijn gedoemd om nergens op verplaatsing niet meer goed te slapen. De matrassen zullen overal tot het einde der tijden te hard te zijn en zullen nergens genoeg veerkracht bezitten. O wee.
Het zondagse weer hield ons binnenshuis, maar gelukkig hadden wij een regenprogramma in de vorm van gezelschapsspelletjes die onze kennis (Trivial Time!) en ons geluk (UNO) peilden en een bezoek aan een eethuis (eetfabriek – zo u wil) waar we à volonté mossels loslieten op onze magen wiens geduld danig op de proef gesteld werd door de ruime bedieningstijd en de misverstanden tussen het personeel, zodat we zondagavond konden terugblikken op een gezellig gevarieerd weekendprogramma.
Tot zover dit verslag waarin op miraculeuse wijze niet gerept wordt over mijn dochter die nochtans veel vertellenswaardige vooruitgang in haar ontwikkeling heeft geboekt door haar ouder neefje na te apen. Iets wat menig ouder door opwellende trotsgevoelens en door kleinburgerlijke onbescheidenheid niet zou kunnen verzwijgen.
