Vrouwelijke Oriëntatie…

Het cliché is door een groepje wielerdames dit weekend nogmaals bevestigd. Op een steenworp van het Spaarbekken te Nieuwpoort vroegen een handvol kakelende vriendinnen van middelbare leeftijd zich af waar ze zich in godsnaam bevonden. Gelukkig kwam ik met mijn pa juist aangefietst om ons licht te laten schijnen op het mysterie van de verdwenen nummertjes. Eventjes waande ik me in de film ‘Chicken Run’. De vraag waar ze heen moesten werd beantwoord met een salvo van onsamenhangend gekwetter, gevolgd door taterend ongebrip over hun kaart.

Na het informerende hand-en voetwerk van ons tweeën hadden ze dan toch een consensus bereikt over het verdere verloop van het traject en een standpunt ingenomen over de huidige locatie. Met alleen het geluid van de polderwind en het zacht tikkend geruis van onze fietsen vervolgden wij onze weg langs de Ijzer.

Wereldrecords en wasmachines

Wereldrecords sneuvelen bij bosjes tijdens de olympische spelen te Peking. In de ‘watercube’ rijgt de Amerikaan Michael Phelps de overwinningen aan elkaar en mag zich ondertussen de grootste Olympiër ooit noemen.  Het is me wat. Wat een sensatie. Kom dat zien, kom dat zien!

In het ’vogelnest’ staan de atleten klaar om de finale op de 100 meter te lopen. En ik zet mijn dochter voor de tv om getuige te zijn van dit koninginnenummer. (Lap nu was het eens over de Olympische Spelen en daar komt ie toch wel weer met z’n dochter op de proppen hoor ik u denken).

Maar ze lijkt niet onder de indruk en kruipt helemaal naar de badkamer waar ze gebiologeerd naar de wasmachine gaat zitten kijken. Die draaiende trommel, dat geluid. Die plotse versnellingen, het gedaver wanneer het toerental van de wasmachine z’n eigenfrequentie passeert. De schuimophoping aan het raampje. Het pompende geluid van water. Even gebeurt er niets. En dan weer draaien. Iets rood draait mee. Wat zou dat zijn? En dan gaat het weer trager. Hevig geklots. Schuim. Het rode ding ligt stil.

En op de achtergrond ergens ver weg in China heeft een zekere Bolt de 100 m gewonnen, met een fenominaal wereldrecord. Dju gemist. Ik was met mijn dochter naar de wasmachine aan het kijken…

 

Eerste nacht op pocketveren

Gisternacht zaaaaalig geslapen op onze nieuwe matras. We zijn vandaag thuisgekomen en het duurde niet lang of we lagen weer met z’n drietjes op bed. We zijn er dus amper van te slaan. Moest ons klein meisje ons niet wakker gemaakt hebben met haar doordringende gehuil omdat haar fopspeen uit haar bedje was gevallen (kwatongen beweren dat ze het zelf uit haar bedje kiepert om aandacht te zoeken), dan zou het een perfecte nacht geweest zijn. Perfecte nachtrust is helaas een zeer kostbaar goed voor jonge ouders. Ik kan me in heel mijn leven geen vakantie herinneren waarop ik iedere dag om 7u uit de veren was, maar ik kan me in mijn hele leven ook geen enkele vakantiemorgen herinneren die zo gelukkig begon als met de stralende glimlach van mijn uitgeslapen dochter. 

Nu komt het of je er klaar voor bent of niet. Je kan als 10-maal opgewaardeerde gewaarschuwde man of vrouw nu nog altijd stoppen met lezen, maar nu komt het dus. Maar eerst wil ik de lezer met acute cliché-allergie nogmaals een allerlaatste maal waarschuwen van te stoppen met lezen bij het punt na deze zin. Je moet het zelf maar weten: ik krijg zoveel liefde van mijn dochter!

Abobinabele woorden

Een bevriend koppel kwam in de vakantie bij ons over de vloer van ons terras en zij was hem aan het jennen dat hij eens het woord ‘Abobinabel’ heeft proberen te gebruiken, zonder dat hij het kon uitspreken! Stel je voor dachten wij…

Dromen van Pocketveren

Met een zeker Sinter-Klaas gevoel is het aftellen naar maandag want dan wordt onze nieuwe matras geleverd. Niet zomaar een matras maar een exemplaar dat opgebouwd is uit pocketveren.

Het was op een zweterige dag in de vakantie dat we besloten eindelijk eens die investering te doen waar we zoveel return on invest zouden van krijgen: het aanschaffen van een nieuwe matras en lattenbodem. Vraag trouwens nooit aan een verkoper wat er nu het belangrijkste is: de matras of de lattenbodem. Uiteraard zijn beiden even belangrijk en doe je de goede werking van het ene teniet als je ook niet diep in de geldbeugel tast bij de aankoop van het andere onderdeel. Wat heb je dus nodig? Een goede, degelijke matras én een goede degelijke lattenbodem, zo eenvoudig is dat. Nog een tip: hoe duurder hoe beter.

Wij trokken van meubelzaak naar speciaalzaak naar gediplomeerde slaapconsulent om op dure en goedkope bedden te gaan liggen met zachte en harde matrassen op latex en op pocketveren,… Die pocketveren daar hadden we direct een goed gevoel bij. En dat gevoel mag je vrij letterlijk nemen. Het is het soort zalige, zweverige, slaperige gevoel dat een mens heel goed kan appreciëren bij de overgang van wakker naar slaap.

Na wat over- en weer gelegen te hebben kreeg onze keuze een vaste vorm van 1,8 m breed met pocketveren binnen het beschikbare budget. Tot de verkoopster ter ore kwam dat ik soms wel op mijn buik slaap. Hemeltjelief, dan was die ene grote matras helemaal niet zo’n goed idee! En terstond sleepte ze ons mee naar meer geschikte matrassen van hogere prijsklassen. Double trouble: duurder en twee matrassen met een split ertussen.

Gelukkig herinnerde mijn vrouw zich plots dat ik altijd wakker kom op mijn zij! En ik moest toegeven dat ik op het moment dat ik slaap eigenlijk niet goed weet hoe ik juist lig. Daarbij met deze nieuwe matras zou ik zeker ook goed op mijn rug en zij slapen. Daarboven is buikslapen toch wel zeer ongezond. Er werd plechtig beslist dat het buikslapen voor mij voorbij was en even plechtig werd toen overgegaan tot het van eigenaar veranderen van het slaapwaar (waar ik trouwens ook behoorlijk goed op mijn buik op lag).

Die avond was een afknapper. Na een hele dag op superfantastische bedden gelegen en gezweefd te hebben wachtte ons een bedstee dat vergeleken met de bezochte slaapmeubelen niet veel beter was dan een ingezakte patattenzak. Gelukkig had ik zoete Sleepy-dromen over pocketveren… op mijn buik!

Dochter in draagrugzak

Wij hebben ondertussen een draagrugzak gekocht voor ons dochterlief en daar hebben we al zeer veel plezier aan beleefd! Het uitzicht is ideaal voor onze kleine meid die niets wil missen en vanuit haar zitje een fantastisch overzicht heeft over alles wat beweegt! Vooral viervoeters houdt ze steevast in een stevige greep met haar blauwe kijkers…

Vakantie is over – welkom routine

‘t Is weer voorbij mijn verlof, ik dacht dat er geen einde aan kon komen. Maar voor ik ‘t wist was heel dat verlof al weer voorbij. Vanmorgen heeft zich de harde realiteit der arbeidshervatting aangediend. Het was een blij weerzien met tal van collega’s die uiteenlopende vakanties hadden beleefd onder de grote noemer van ‘leuk’, ‘te kort’ en ‘zucht – vandaag weer gaan werken’.

Zo’n dag is een uitgelezen uitdaging voor de absolute positieveling om ook zo’n rotdag met een rozebrilgevoel te kunnen beleven. Ik probeerde me dan ook in te leven in zo’n ‘be happy’-goeroe om de voordelen in te zien van zo’n eerste werkdag. Je ziet je collega’s terug. Hiep hoi. Dat is een 0,5 op de rozebrilschaal. Het was een leuk fietstochtje naar je werk. Oehoe. Misschien 1. Het is leuk om terug thuis te komen van mijn werk. Aarh. Ik blijf in de koude regionen van de rozebrilladder.

En dan zag ik het licht. Het licht na de duistere chaotische vakantie. Het licht na de willekeur van korte en lange nachten in bedden en luchtmatrassen eens hier en dan weer daar. Het ambetante heen en weer getjool tussen puur vakantiegevoel en ‘moeten genieten’.

Het is het licht van eb en vloed. Het licht van de klokvaste opeenvolging van dag en nacht. Het vaste ritme van de natuur. De mens wordt één met de natuur door de dagelijkse werkroutine. Daar wordt een mens intens gelukkig van. Daar leeft een mens langer van. De eenvoudige opeenvolging van dagdagelijkse kleine klokvaste zaken. Leve de routine. 10 op de rozebrilschaal !

Straks ga ik slapen en morgen staat daar 100% zeker een nieuwe dag. Wat maakt die routine me zo gelukkig! Een lieve baby, een vrouw die me graag ziet en iedere dag een nieuwe dag doorspekt met routine mij aangeboden door mijn werk, wat kan een mens nog meer verlangen?

Wat zeg je? Ik wordt er op het einde van de maand voor betaald? Voor dat gelukzalige werkritme? Hup daar schiet mijn rozebrilschaal toch wel even van op 11.