‘Ik had schoon genoeg van al die papflessen’, aldus Elisabeth. ‘Overlaatst hebben ze me nog zitten jennen door me aan tafel te zetten terwijl ze (nvdr: haar ouders) lekker biefstuk aan het eten waren!’, klaagt ze. ‘En ik maar papflessen drinken, sinds ik er ben heb ik nog niets anders mogen eten! Akkoord veel tandjes heb ik nog niet (nvdr: geen één), dus dat biefstuk zal nog niet voor direct zijn.’ ‘Eindelijk hebben ze het door dat ik ook nog wat anders lust!’.
Vandaag hebben we een kinderstoel gekregen van ons ziekenfonds. Mijn vrouw heeft hem in elkaar gepuzzeld en tegen de tafel geschoven. Toen we gingen eten hebben we Elisabeth erin gezet en haar gestut met een blauwe reuzemuis en een oranje dolfijn zodat ze niet zou kapzijsen in de nog wat te grote stoel.
En daar zaten we dan met ons klein gezinnetje alledrie aan de tafel. Elisabeth keek van haar papa naar haar mama en terug en wij keken lang naar ons kleine nieuwe tafelgenootje in haar blauwe pakje. Daarna keken we naar elkaar en genoten intens van onze eerste tafelmoment tesamen. Het genieten werd wat vergemakkelijkt omdat mijn liefste vrouwtje een schitterend lekkere ovenschotel uit de oven had getoverd.
Samen wachtend op de lente. De eerste lente van mijn dochter. Nu weet ze nog niet hoe mooi de lente en de zomer wel kunnen zijn. ’We waren bijna echt vergeten hoe schoon de zomer wel kan zijn’, klinkt nu spontaan met de ietwat neurotische stem van Stijn Meuris door mijn hoofd.
Mama heeft alvast een heel leuk zomerkleedje gekocht. En een grote zonnehoed, die nu nog veel te groot is. Mijn dochter keek winterbleek vanonder het zomerding. ‘Wat hebben mama en papa nu weer op mijn hoofd gezet?’, Leek ze te denken. In mijn hoofd klonk het: ‘Ik hou van u, ik hou van u, ik hou van u.’
Ieder jaar in het begin van April haal ik mij koersfiets van de haak om de ronde van Vlaanderen voor amateurs te gaan rijden. Een dag voor Tom Boonen en z’n collegae profrenners de kronkelende afstand tussen Brugge en Ninove zo snel mogelijk proberen af te leggen per tweewieler zijn er voor de liefhebbers – ik heb wat moeite me wielertoerist te noemen – enkele tochten georganiseerd. De hele ronde (meer dan 250 km), de 140 km en de 75 km.
Enkele jaren geleden deden we nog de 140 km, maar bij het uitblijven van voldoende trainingsritten zijn we overgeschakeld naar de 75 km. Mijn vrouw schaamt zich blijkbaar voor deze mieteprestatie want ze blijft aan iedereen verkondigen dat ik 140 km fiets. Bij deze dus de naakte waarheid en de belofte om volgend jaar weer over te schakelen naar de 140 km.
