Hop hop hop iedereen is…

Het spreekt boekdelen over mijn nieuwe tijdsbesteding en tijdsindeling dat ik er minder en minder toe kom om er ook nog eens over te schrijven. Ook al was mijn voornemen voor het nieuwe jaar dat ik flink zou blijven schrijven, de realiteit, verpersoonlijkt door mijn nieuwe dochter, beslist er zo te zien anders over. Hier en nu een update over mijn dochter.

De slapeloze nachten, wel die vallen eigenlijk al bij al wel mee. Elisabeth durft toch al eens van 11 tot 6 stil te zijn, en dat is toch al een volwassen nachtrust voor zo’n klein meisje! Sedert vrijdagnacht hebben we haar al in haar grote bedje gelegd. Gelukkig dat we een bedverkleiner hebben, anders zou ze er wat te erg in zwemmen.

Ik moet dringend weer wat kinderliedjes oprakelen want onze dochter blijkt toch niet ongevoelig te zijn voor kinderdeuntje wanneer ze het weeral eens moeilijk heeft met enkele inerlijke conflicten op te lossen en ons daar luidkeels van op de hoogte houdt. Je neemt haar op je knie en wat zing je dan? Ze kijkt je aan met  grote ogen en dan moet je iets zingen hé:

Hop hop hop we rijden in galop
hop hop hop Elisabeth voorop
hop hop hop we rijden door de wei
hop hop hop iedereen is…

En dan wachten we even, barst ze weer in huilen uit dan zeggen we: nee nee Elisabethje: niet goed, het moet zijn: iedereen is blij! En dan maar verder hop hop hop totdat de donkere wolken voorbij zijn. En dan komt er ook een moment dat ze moet slapen en wordt het:

hop hop hop samen op het paard
hop hop hop wat hebben we een vaart
hop hop hop kijk daar staat een koe
hop hop hop Elisabeth is moe!

Ja ja, daar houden we ons dus tegenwoordig mee bezig! Redelijk hallucinant waarschijnlijk om te lezen al je zelf nog geen kleine hebt… Kzou het een half jaar geleden ook niet kunnen geloven hebben.

Veel volk over de vloer gehad dit weekend! Leuk volk! Mijn eigen meter is zaterdagavond gepasseerd en het was echt leuk, want er is niets dat aanleiding geeft tot zoveel conversatievoer als de belevenissen met de  kinderen!

Vrijdag was er een auditie voor piano en daar mocht ik onder de categorie ‘alle begin is moeilijk’, ook een paar lijntjes spelen. En mijn vrouw en Elisabeth waren komen supporteren en mijn dochter is de hele avond muisstil geweest! Daarna heb ik haar heel de receptietijd met vaderlijke trots op mijn arm gehouden om de volgende ochtend te constateren dat de vier en een halve kilo dochter aan de oorzaak lagen van een zekere stijfheid in mijn armspieren. She ain’t heavy, she’s my daughter!

Mijn dochter!

Op algemene aanvraag nog een fotootje van mijn dochter. Het mutsje en het sjaaltje zijn gebreid door een vriendin van de mama. Ik kan met de beste wil tot objectiviteit ook deze keer alleen maar zeggen dat ze perfect is.

Kaaspla

Om het kerstfeest eens zonder kalkoen te vieren kwamen we op het idee om een kaaspla te doen met wijn, ook wel kaas-en wijnavond genaamd. Wij zouden onze infrastructuur ter beschikking stellen en mijn ouders zouden voor de kaaspla zorgen.

Op de avond zelf belden mijn ouders een kwartier te vroeg aan bij ons  met hun handen vol cadeautjes, maar – wat later bleek op de avond – zonder kaas. We hadden al goed geaperitiefd en iedereen begon al redelijk wat honger te krijgen toen de aap uit de mouw kwam: geen kaas. Dan maar een paar couriers om de kaas gestuurd en alles is toch nog goed afgelopen!

Ik wou u dit mega-spannend kerstavontuur niet ontzeggen, om aansluitend ook hier  mijn verzamelde – bijna vijgen na pasen - eindejaarswensen los te laten op al wie dit leest.

Overweldigend

Stilletjesaan komen we boven water. Het minste wat we kunnen zeggen is dat heel ons dagelijks schema grondig overhoop is gehaald door onze nieuwe kleine huisgenote daarom is het ook enkele weken stil geweest hier, de feestdagen hebben daar trouwens ook niet veel goeds aan gedaan. Nu heb ik eindelijk tijd om eens wat verslag uit te brengen over de gebeurtenissen die ons overkomen zijn.

Zeg wel overkomen, alles overvalt je enorm die eerste weken. Soms kijken we vol ongeloof naar het kleine wezentje in de wieg en dan moeten we toch eens hardop zeggen tegen elkaar dat het echt onze dochter is dat daar ligt om het te geloven. We kunnen het nog amper geloven, maar we hebben al helemaal geen tijd om het tot ons door te laten dringen, want onze kleine Elisabeth vraagt veel aandacht van haar mama en papa.

Het enigste communicatiekanaal van ons dochter zijn de keelklanken, en daar maakt ze al heel gretig gebruik van.  Aan ons om dan de verschillende mogelijkheden af te lopen: honger, pamper, knuffel, verveling, krampjes, moe,… Het schijnt dat we na een tijd onderscheid zullen kunnen maken tussen geween voor pamper of geween voor aandacht, maar we zijn nog bijlange niet in dat stadium.

Heel blij zijn we als we al kleine stapjes vooruitgang zien in de ontwikkeling. Steken we onze tong uit dan krijgen we prompt ook een uitgestoken tongetje te zien, een moment van geluk! En was ze in het begin totaal nog niet geïnteresseerd in de vliegende koeien van haar mobiel, nu begint ze de dolle vliegkunsten van de pluchen runderen boven het luchtruim van haar parkje al te volgen met haar oogjes, die iedere dag met toenemende helderheid de wereld rondom zich verder bespeuren.

En mocht iemand eraan twijfelen: ze is perfect!