De federale regering

Had iemand in juni geopperd dat we waarschijnlijk nog eerder een kindje zouden krijgen dan dat de nieuwe federale regering in het zadel zou zitten dan zou ik die iemand toch wel met enig hoongelach en ongeloof onthaald hebben. Maar nu lijkt het wel terdege een spannende strijd te worden.

‘Leve de democratie’ heb ik niet meer veel gehoord de laatste maanden. Een hoop mensen heeft zus gestemd, een andere zo en de rest heeft verloren. En dan maar een regering proberen te vormen die niet zus en zo is… best moeilijk. Maar gelukkig borrelt uit de diepste crisis altijd het subliemste geniale idee. Kunnen we binnenkort de democratie opbergen wegens een vernuftig alternatief? Je hoort het wel van mij mocht ik iets gevonden hebben… 

het groeit en groeit…

Iedere keer als ik de bijna 38 weken zwangere buik van mijn vrouwtje zie, dan denk ik steevast: dit is echt het maximum dat kan niet meer groter. Maar enkele dagen later moet ik dan vaststellen dat het toch nog wat gegroeit is. Ongelofelijk.

Ze krijgt het nu wel echt op haar heupen, alles gaat nog trager, ze is nog rapper vermoeid, nog boller en nog voller. Ze zucht en zegt dat het vandaag weer een dag dichter bij de bevalling is. Dat is waar. Misschien wel morgen. Maar misschien ook binnen 3 weken. En als het aan haar ligt: morgen is goed.

Een mens is niet gewend van te wachten op de gang van zaken. Tegenwoordig is alles gepland en geboekt ver op voorhand. Een geboorte kun je helaas niet boeken of plannen. Het komt als de tijd er rijp voor is…

…maar hoeveel rijper kan de tijd nog worden denk ik weer als ik die buik zie. 

Voor Knolleke

Deze zomer op mijn verjaardag zaten we in de Ardennen met een nog veel kleinere buik en om mijn cadeautje te krijgen moest ik toen een gedichtje maken over knolleke (de prenatale ’working title’ van ons kindje) het rijmt niet helemaal maar om het te beschermen tegen vergetelheid of papierslag lanceer ik het rijmelding hier in de cyberspace. Het enige verschil met toen is misschien dat we nu wel lichtjes ons knolleke zouden willen adviseren om niet meer te lang te wachten en we hebben gelukkig ook al een naam!

Voor Knolleke 

Ergens verscholen in een buik
Zit ons knolleke te wachten op z’n begin
Hij is nu al onze allerliefste spruit
en maakt het ons nu al naar ons zin

Knolleke, ook al zijn we vol ongeduld
blijf toch nog maar even een bult
groei maar flink een aantal centimeter
we hebben nog geen naam maar wel al een meter

Gekoppeld door de buurvrouw

Het bestaat dus nog wel degelijk. Mensen die gekoppeld worden door hun buurvrouw. Ik heb een vriend die momenteel het gelukkige slachtoffer is van deze praktijken. Hij is regelrecht in zijn geluk gelopen en was zich van de sluwe koppeltechnieken van z’n buurvrouw totaal niet bewust. Hij was de charmante speler in het liefdesspel, maar de buurvrouw was de regisseur. Een goede regisseur overigens want de laaste decors voor het blijspel waren de wolkjes van de zevende hemel. Ik ben zeer benieuwd naar het tweede bedrijf van dit stuk. 

Bijna 37 weken zwanger…

En als je weet dat een gemiddelde zwangerschap zo’n 40 weken duurt kan je je wel inbeelden dat de bevalling – de climax van de zwangerschap als het ware – op dit ogenblik niet meer het verste van ons gedacht is. De meeste voorbereiding is achter de rug en we zijn bijna gekomen aan het moment dat enkel puur wachten ons nog scheidt van ons kindje.

Ook het kaartje is ondertussen ontwikkeld van vaag concept tot vleesgeworden bedrukt papier in de vorm van een proefdruk. Het ligt trouwens hier voor mijn neus. Mijn vrouw vindt het leuk om de envelop open te doen alsof het een echt kaartje is, dan speelt ze dat ze één of andere tante is die ons kaartje ontvangt. Hilarisch en schattig.

Vanavond zei de gynaecoloog dat alles er nog goed uitzag en dat er nog geen opening is. Ter mijner geruststelling repliceerde ik dat er dus nog geen haast was. ‘Je kan hier straks buitenkomen en haar water kan breken.’ Slik. Het antwoord van de specialist liet geen spaander heel van mijn rustig gevoel.

Het kan voor alle moment zijn…

Ontpoppen

Ondertussen het fruit voor mijn vrouwtje goed gewassen met zeep, flink wat antivries in het drinkwater van ons konijn gedaan, daarna nog eens met ‘Robijntje’ de keuken goed proper geschrobd en mijn dartsspel van onder het stof gehaald om een leuk spelletje te spelen met ons baby’tje…

…en ik ontpop mij tot een goede hulp in het huishouden.

Zwangerschapsdementie… een nieuwe dimensie

Nadat mijn vrouw naast onze mooie stalen kookpot nu ook onze Ikea-braadpan naar de vaantjes heeft geholpen komt de term zwangerschapsdementie ons leven binnenrollen om deze streken te bedekken met de mantel der zwangerschapskwaaltjes.

Vooraleer ik hier ook maar een zweem, een vleugje van een zweem, een verre indruk van een vleugje van een  zweem, een gedachte aan een verre indruk van een vleugje van een zweem of ook maar het opkomen van een gedachte aan een verre indruk van een vleugje van een zweem van twijfel omtrent de wederhelftelijke kookkunsten poneer, dien ik met eerstewereldoorlogsijver en tweedewereldoorlogsdeskundigheid een stevige dam en dito loopgracht van zandzakjes op te werpen tegen deze zweem of afgeleide vorm van twijfel om kort en krachtig te zeggen dat mijn vrouw fantastisch is in de keuken.

.. zolang ze maar van die potten en pannen afblijft.

Hondenoppas

Mijn schoonouders zijn op reis en omdat de vaste babysit voor de hond net voor het vertrek forfait had gegeven hebben wij ingesprongen om twee weekjes voor de hond te zorgen. Het was niet volledig met onze volle goesting maar de andere optie was een hondenpension en dat vonden we wat erover.

Allemaal goed en wel maar je zal het nooit anders weten dat juist in die periode ook de huisbaas een bezoekje wil brengen om te zien of we ons huurhuisje nog altijd onderhouden als een goede huisvader en we ons nog altijd houden aan de ene kat die toegelaten is…

Daar er expliciet in ons contract staat dat honden niet toegelaten zijn zaten we dus een beetje met een probleem, want het uitvlucht van bijna iedereen die een hond heeft is wellicht dat die hond er voorlopig op logement is.

Gene paniek… Gelukkig wisten we op voorhand wanneer we bezoek zouden krijgen en een half uurtje daarvoor hebben we Flosh – ja zo heet de betreffende uitgegroeide witte maltese rat – met z’n hele hebben en houwen in de auto gestoken en die om de hoek gezet.

Nadat het bezoek vertrokken was -’gellie zult toch nog wat moeten snoeien en opruimen hé’ – hebben we de witte kwispelende viervoeter nog wat om de hoek gelaten. Zalig. Even zalige stilte zonder gekeffer. Totdat z’n smekende oogjes ons weer voor de geest kwamen en we hem weer toegelaten hebben tot de territoriale wateren van ons gezinnetje.

Eerherstel voor mijn fiets

Met mijn fiets is ondertussen alles in orde gekomen. De versnellingen werden wat fine-getuned en alles loopt gesmeerd nu. Deze ochtend was het wel serieus wind tegen, maar daar ga ik nu eens niemand de schuld van geven. Ik geloof dat zonder dit eerherstel mijn fiets toch vroeg of laat wraak zou nemen, dus vandaar dat ik me nu de moeite neem om officieel te bevestigen dat alles dik in orde gekomen is en dat ik dus met veel plezier fiets naar mijn werk.

Hemden en mini-kleertjes strijken

Vanavond heb ik 4 hemden gestreken. Voor mij is dat toch wel een mijlpaal in mijn persoonlijke strijkgeschiedenis. Gelukkig ben ik niet tewerk gesteld in een strijkcentrale of ik kon direct mijn gestreken mat oprollen wegens een lamentabel redement.

Het probleem is eigenlijk dat wanneer je het stomend toestel op een stukje hemd plaatst waar een vouw inzit je de vouw nog erger maakt als je erover strijkt. Je zou voor mijn part het strijkijzer gerust ook mogen een ‘kreukversteviger’ noemen. En natuurlijk zit een hemd vol ergerlijke vouwen en kreuken, want het komt uit de strijkmand, want het moet gestreken worden… 

Eens je onmogelijke toeren hebt uitgehaald om een stukje stof plat op je strijkplank te krijgen is het een koud stomend kunstje om het machine er even stoom op te laten lossen en plat en glad is kees. En als je dan het hele hemd hebt gestreken, heb je dat al zoveel keer over en weer gedraaid dat je eigenlijk weer kan herbeginnen…

Gelukkig is niet alles even moeilijk om te strijken, want wat had mijn vrouw ook op de strijkplank gelegd? Een paar kleine baby-kleertjes om in de valies te stoppen. Zo’n kleine fijne trippel-trappel dingetjes, die bijna helemaal onder een strijkijzer passen. Ik zal kunnen zeggen: ‘papa heeft dat mooi voor je gestreken!’. En ons kindje zal nog niet terug kunnen zeggen: ‘… en mama heeft al de rest gestreken’. Zalig.