Het hing al in de lucht. Als je een fiets gebruikt voor je woon-werk verkeer moet je uitgerust zijn met een degelijk exemplaar, zodat je vrouw je met een geruster gemoed kan loslaten in de dolle verkeerschaos. Aangezien ik niet beschikte over een exemplaar dat voldoende gemoedsrust schonk aan mijn vrouwtje ben ik aldus overgegaan tot de aankoop van een splinternieuw stalen ros. En ik wil er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat ik de reden tot aankoop omwille van de dichterlijke vrijheid hier wat gekarikaturiseerd heb.
Morgenochtend vertrek ik voor de ‘maiden trip’ naar mijn werk. Hopelijk gebeurt er niets Titanicgewijs. De kans dat ik morgen op een ijsberg donder, of er tegenaan schuur, is - als ik het weerbericht mag geloven – gering tot zeer gering. Met het stijgende zeewater en het afdrijven van de ijspoolkap heb je alsmaar minder fantasie nodig om je gedachten te doen verdwalen tussen dergerlijke polaire waterbergen.
Desalnieteminofmeerdanjegedachthad en waarschijnlijk meer dan de modale mens verheug ik me op het traject thuis-werk morgenochtend.
