Ondertussen in de baarmoeder…

Ondertussen groeit en groeit ons kindje voort. Hoogzwanger. Dat is nu zeker en vast de juiste bewoording. Het begint al een beetje krap te worden in de buik. Mama wordt soms gekieteld van binnenuit, dan begint ze plots te lachten. Grappig is dat. Maar andere keren is het minder grappig als het baby-imperium het heeft gemund op de naburige organen. Ribben worden van binnenuit afgetast, de darmen worden door elkaar gerammeld, de maag wordt omgedraaid en de blaas wordt bij de minste inhoud zo onder druk geplaatst dat mama soms op een waggeldrafje naar het toilet moet lopen.

Ondertussen is de cursus ‘actief bevallen’ afgelopen. Sommige van de deelnemers hebben ondertussen een kindje en de laatste lessen konden we dan ook al horen over de keizersnede door een stuitligging van het ene koppel en een redelijke vlotte thuisbevalling van een ander koppel. Borstvoeding en epidurale verdoving zijn twee zaken waar zowat iedereen een uitgesproken mening over heeft. Mijn vrouw is soms verbaasd over de wellicht goedbedoelde, maar zeer specifieke, niet uit de wind te slagen adviezen van sommige mensen. ‘Ge zijt zot als je dit niet doet’, ‘Ge moet dat’, ’Ge moet dit’, … Soms wordt er over het hoofd gezien dan mijn vrouw haar wilsbeschikking misschien ook van enig tel is betreffende haar eigen lichaam. En geloof me vrij: ze heeft zeker een eigen willetje!

Voor de rest is ze echt moedig, met een buik als een ballon en totaal tegen haar zin sleept ze zich toch tot op haar werk totdat de pijn helemaal niet te harden is en ze noodgedwongen enkele uren in de zetel moet liggen. Maar dan zegt ze steevast: ‘morgen ga ik terug gaan werken hoor!’. Respect.

Maiden trip geen onverdeeld succes

Als je ketting – vooral op kasseistroken –  verspringt van versnelling zonder dat je zelf het commando hebt gegeven en als diezelfde ketting er zelfs op een gegeven moment afvalt, kan je een fietstochtje niet echt catalogeren onder de noemer ’succesvol’. En als dat fietstochtje dan de eerste keer is dat je met je nieuwe fiets rijdt, dan komt er toch een zeker gevoel van onbegrip doorspekt met vlagen van pertinente bekochtheid naar boven. De vriendelijke man van de fietswinkel mag me eerstdaags verwachten met enkele kritische vragen omtrent het afwijkende gedrag van mijn ketting. Of misschien deze avond al.       

Nieuwe Fiets

Het hing al in de lucht. Als je een fiets gebruikt voor je woon-werk verkeer moet je uitgerust zijn met een degelijk exemplaar, zodat je vrouw je met een geruster gemoed kan loslaten in de dolle verkeerschaos. Aangezien ik niet beschikte over een exemplaar dat voldoende gemoedsrust schonk aan mijn vrouwtje ben ik aldus overgegaan tot de aankoop van een splinternieuw stalen ros. En ik wil er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat ik de reden tot aankoop omwille van de dichterlijke vrijheid hier wat gekarikaturiseerd heb.

Morgenochtend vertrek ik voor de ‘maiden trip’ naar mijn werk. Hopelijk gebeurt er niets Titanicgewijs. De kans dat ik morgen op een ijsberg donder, of er tegenaan schuur, is - als ik het weerbericht mag geloven – gering tot zeer gering. Met het stijgende zeewater en het afdrijven van de ijspoolkap heb je alsmaar minder fantasie nodig om je gedachten te doen verdwalen tussen dergerlijke polaire waterbergen.

Desalnieteminofmeerdanjegedachthad en waarschijnlijk meer dan de modale mens verheug ik me op het traject thuis-werk morgenochtend.

Verloving

Vrienden van ons hebben zich verloofd! Dat is altijd een feestje waard. Ze liepen op wolkjes zeiden ze, en ze zagen er ook stralend uit. Na negen jaar samen is het dan eindelijk zover… Wel ja 9 jaar dat is eigenlijk al een serieuze periode hé, maar als je elkaar leert kennen pakweg op je 16de dan gaat er wel wat tijd voorbij totdat de gehele studieperiode voorbij is. En ja, je wil toch wel zeker zijn dat je partner een diploma heeft hé  

En bij hen was dat ook zo: zij is deze zomer afgestudeerd en dus lag de weg breed open voor een mooie verloving met de man als initiatiefnemer. Alle vrouwlijke emancipatie wordt dan even bedekt met het fluweelzachte doek der rolgebonden romantiek. Laat de man maar zweten van spanning bij het wachten op een antwoord, de vrouw kan rustig overwegen om al dan niet een affirmatief antwoord te responderen aan de verzoekende partner. En geloof me vrij wij waren eens getuige van die paar seconden overweging bij een koppel met de bijhorende zweetdruppeltjes bij de man, en die seconden duurden gelijk uren!

Verloving is eigenlijk al half trouwen vind ik. In gedachten ben je al getrouwd, en in gedachten moet je zelfs tientallen, honderden keren trouwen omwille van de voorbereiding van het feest. Zo’n voorbereiding zet inderdaad een zeker verzadigingsvermogen omtrent het trouwgebeuren op de proef, maar je kan dan ook niet genoeg beproefd zijn om zeker te zijn van je stuk. 

Het ‘ja’-woord is al gegeven bij de verloving. Alleen wordt er bij het trouwfeest nog eens een dikke vette streep onder getrokken in aanwezigheid van al wie je lief is. Als dat geen mooie definitie van trouwen is… Ik wens hen alletwee veel vreugde, moed en doorzettingsvermogen bij de voorbereidingen van dé dag.

Straffe gasten die Jappen

Een standaard windmolen anno 2007 kan op volle kracht 3 Megawatt vermogen leveren, dat komt overeen met het energieverbruik van ongeveer 3000 gezinnen. Ter vergelijking Doel 1, ons aller geliefde eerste Belgische kerncentrale, heeft een vermogen van 392 Megawatt!

Wat lees ik nu in mijn wetenschappelijk magazine EOS? De Jappen komen af met een klein biologisch (zeer ecologisch verantwoord) batterijtje dat maar liefs het vermogen heeft van 50 Megawatt (zie artikel hieronder), fenomenaal! En wij zitten hier te prullen met windmolens op de noordzee en over het ganse Vlaamse land, en zo’n batterijtje kan maar liefs 16 windmolens vervangen. Schakel je daarenboven een 6-tal van die batterijen aan elkaar dan heb je het vermogen van een heuse kerncentrale! De ruimte-inname is significant kleiner dan dat van een kerncentrale, en aangezien de supperbatterij op biologische suikers werkt zal het radioactief afval ook miniem zijn. Wellicht is het power-gadget ook goedkoper te produceren. 

Het is dus fenomenaal nieuws! En dat zo ergens op pagina 58 van mijn oktober EOS. Weg met de windmolens en weg met de kerncentrales! Hoera hoera hoera! Al onze problemen zijn definitief opgelost!

Wie zegt er dat het niet kan,  zoveel vermogen voor zo’n klein ding? Wanneer bv. 1 klein atoompje materie 1 atoompje antimaterie ontmoet, wel dan wil je zeker niet in de buurt zijn. Trouwens het onmetelijke heelal was bij het begin van de oerknal ook maar een onderdeurtje dat in een luciferdoosje pastte.   

Toch heb ik ergens een vermoeden dat ‘milli’ en ‘mega’ in het Japans bijna hetzelfde klinken…

 

Bron: Eos, nr. 10/ oktober 2007, p. 58.

week 33

Vandaag zijn we gestart met de 33ste week van onze zwangerschap. Ongelofelijk. Het nadert zo snel en het zal er opeens zijn dat ik niet weet of ik gelukkig moet zijn, in paniek moet zijn of rustig moet proberen te zijn. Ik ben even sprakeloos.  

Opleidingschecks

Opleidingschecks zijn handig. Je kan ze bestellen voor zeer uiteenlopende opleidingen en het komt erop neer dat je eigenlijk maar de helft zelf moet betalen en vadertje staat legt bij. Ik kreeg het het inschrijvingsgeld van de muziekschool onder mijn neus geschoven en was toch blij dat ik het bedrag in gedachten al kon halveren.

Je vraagt de checks aan, en daarna krijg je bericht om het bedrag te storten. Dus wil je voor 170 euro opleidingschecks ontvangen dan schrijf je uiteindelijk 85 euro over. Het is een redelijk gemakkelijk en simpel systeem. Edoch!

Plots krijg ik brief waarop staat dat mijn aanvraag niet geldig is en dat ik 85 euro teruggestort krijg. Ik versta het niet goed en vroeg me af of het overheidsgeld misschien opgesoupeerd was. Dat wordt de volle pond op de muziekschool, dacht ik.

Maar vandaag kreeg ik plots toch voor 170 euro opleidingschecks in mijn bus. Wat blijkt? In al mijn onbewuste generositeit had ik per abuis 170 euro overgeschreven om 170 euro opleidingschecks te ontvangen… en dan vraagt een mens zich op einde van de maand af waar al dat geld naartoe is…

Mandarijntjes

In het weekend hadden we lekkere mandarijntjes gekocht en die waren zo lekker dat ze vandaag allemaal op waren. Er passen wel een paar van die dingen in mijn brooddoos en mijn vrouwtje is er ook heel tuk op. Vandaag waren de mandarijntjes op en bij het vaststellen van dit feit droop de ontgoocheling van het gezicht van mijn zwangere vrouw.

En als een zwangere vrouw goesting heeft in iets om te eten, kan je maar best als de wiedeweerga naar een winkel snellen om het dierbare kleinood in huis te halen. Zo snel als de verkeerregels en het oude vrouwtje op het zebrapad me toelieten richte ik mijn koers naar het warenhuis. Eenmaal op de fruitafdeling zag ik alle soorten inheems en uitheems fruit maar was er in de verste verte geen mandarijntje te bespeuren.

Lichtjes in paniek laveerde ik tussen de bakken fruit en onderzocht nogmaals goed of ze niet tussen de ananassen verstopt zaten, toevallig bij de groenten lagen of misschien in promotie bij de kassa’s stonden. Na me driemaal ervan vergewist te hebben dat het uitgestalde oranje fruit clementienen - ‘geen clementienen hé schat, die zijn te zuur –  waren en geen mandarijnen, begon mijn wanhoop zo’n vorm aan te nemen dat ik zowaar aan een winkeljuffrouw de vraag stelde of er vandaag soms geen mandarijnen waren. 

Ze overzag even alle rijen keek ook even naar de clementienen, maar toonde me dan een lege bak met het bordje ‘mandarijnen’. Andere klanten waren me voor geweest. Klanten zonder zwangere vrouwen wellicht. Ik zag me al bijna van een kale reis thuiskomen toen het oog van de winkeljuffrouw een laaste mandje mandarijnen ontdekte onderaan een bak uit het zicht van allen.  Overmeesterd door innige en vurige vreugde hoorde ik in mijn hoofd een schaar engelenkoren ‘hallelluja’ jubelen. 

Ik greep het eventueel wat te snel uit de handen van de winkelmadam maar voegde er toch meteen aan toe dat er thuis iemand gelukkig zal zijn. En toen ik thuis kwam was er inderdaad iemand gelukkig.

Pianoles

Na een kleine rouwperiode omwille van de nefaste ontwikkelingen betreffende de stem van meneer Sting, krijgen we nu het definitieve nieuws dat The Police niet meer zal terugkomen. En wij krijgen wel ons geld terug, het prototype van de schamele troost. Ik zal hier niet verder over uitweiden aangezien mijn emoties wederom veel wind vangen.

Gisteren bevond ik me in het stedelijke conservatorium alwaar ik de eerste beginselen van het pianospelen probeer onder de knie te krijgen. In die poging word ik bijgestaan door een echte pianolerares. Zo één die perfect past bij het beeld dat ik had als ik dacht aan een pianolerares. Het was een hartelijke ontmoeting tot op het moment dat ik zittende op het pianostoeltje het ding op de juiste hoogte wou draaien. Ze kreeg bijna een hartstilstand en na enkele momenten van ademhappen kreeg ik het vriendelijke doch stellige verzoek om eerst mijn volle gewicht van het stoeltje te halen vooraleer ik de hoogte instel.

Eens op juiste hoogte mocht ik het klavier voor de eerste maal aanraken. Er kwam wat gespannen geluid uit het veelsnarige meubel maar nog geen muziek. Ik moest dan ook letten op een rechte rug, juiste houding van mijn handen, armen en benen (ja ook!) en daarnaast wilde ze ook dat ik die toetsen induwde. Ik dacht dat de moeilijke coördinatie zou komen door met beide handen een verschillende notenbalk te volgen met verschillende melodieën, maar ik had dus al wat coördinatieproblemen met deze eenvoudige handelingen. Het besef dat ik nog een lange weg af te leggen heb is gelukkig eerder stimulerend dan ontmoedigend.     

Driewerf Miljaar: Sting zonder stem

Geannuleerd. Geen optreden van ‘The Police’ deze avond. Een vriend sprak de triestige boodschap in op mijn voice-mail. Meneer Sting heeft wat last van z’n stem. Verslagenheid en balen. Ik zou hier nu dit niet moeten schrijven. We moesten daar nu  zitten, in spanning wachtend op de eerste noten. Maar meneer Sting z’n stem wil niet meedoen. Misschien te laat in z’n bedje gekropen gisteren? Misschien een koudje gevat in het kille België? Het zou kunnen. We zullen het maar op het weer steken. Het weer heeft toch geen verweer tenzij met nog slechter weer.