Hoffelijkheid en criminaliteit
Overlaatst schoof ik aan bij de kassa in een doe-het-zelf-zaak alwaar ik een product aan het kopen was ter bestrijding van antipathieke insecten, die de vloerplanken op het tweede verdiep van mijn een halfjaar geleden aangekochte woning aan het transformeren zijn in boormeel, en net na mij stond een zwangere vrouw in de wachtrij die waarschijnlijk nog een klein likje verf nodig had voor het kinderkamertje. Hoffelijk, zonder betuttelend te zijn, offreerde ik haar mijn plaats in de wachtrij en die nam zij onder het prevelen van een monkelbedankje in.
Eens buiten zag ik de vrouw opnieuw op de parking en ze maakte zowaar aanstalten om een sigaretje op te steken. Vroeger kon het me worst en allerhande fijne vleeswaren wezen wat zwangere vrouwen inhaleren maar zelf vader zijnde vond ik het nicotineshot voor de baby gewoonweg crimineel. Haar recht als vrij mens om er eentje te roken verschrompelde zo in het licht van de plicht om zorg te dragen voor het ongeboren leventje, althans mijn bescheiden mening…
Terwijl ik haar met stijgende verbijstering gadesloeg gebeurde wat ik innig gewenst had - als kon ik zaken vanop afstand doen gebeuren – de sigaret viel op de grond en slechts met veel moeite kon de zwangere vrouw het ding van de grond rapen en gelukkig staakte ze haar poging. Al maak ik me natuurlijk geen illusie dat die ene sigaret een tijdje later wel zijn weg zal gevonden hebben naar de mond van de mama in spe en de nicotinerook ervan een weg langs de luchtwegen en de nicotine zelf een weg via het bloed naar de placenta…
De vraag laat me niet los: laat ik haar een volgende keer opnieuw voor of niet?
James Bond ontmoet ABBA
Als je denkt dat je op een dag in deze zeer gekke wereld alles al eens meegemaakt hebt en dat je van niets meer verrast bent, dan blijkt dat toch buiten James Bond-acteur Pierce Brosnan gerekend te zijn. Het stukje van mezelf dat 12 jaar is gebleven, is fan van James Bond en mijn vrouw is dat zeer snel te weten gekomen en heeft me op een mooie dag bij een mooie gelegenheid de hele serie cadeau gedaan. Schitterend!
En zo heb ik al vele keren de aan het absurde grenzende ademloze fantastische stunts kunnen herbekijken. Eén ervan schiet me voor deze gelegenheid te binnen ter sfeerschepping. Pierce Brosnan in het vel van James Bond die met een tank door St.-Petersburg z’n vijanden achtervolgt en een spoor van vernieling achterlaat zonder dat hij z’n smetteloos pak besmeurt of z’n das in de war brengt.
Maar eigenlijk wou ik dus vertellen dat we onlangs samen naar een film gegaan zijn, en omdat mijn vrouw nogal neigt naar romantische comedies heb ik in een zwak moment een zitje gereserveerd voor de film-musical ‘Mamma Mia’ waarin de bekendste liedjes van het ABBA-gezelschap geboetseerd worden tot een verhaal en het overschot gespeeld wordt door een band in het verhaal – geniale vondst overigens. Mijn vrouw kan normaal gezien tegen een stootje en liet met een zekere verbouwereerde blik de filmbeelden en het gezang die er natuurlijk meestal ver over waren passeren op haar netvlies.
Ik zag het een beetje aankomen: Pierce Brosnan nam op een bepaald moment het liedje ‘S.O.S.’ voor zijn rekening. Onze James Bond-held, die duidelijk roder aanliep bij het folteren van z’n stembanden dan tijdens een tankachtervolging, had z’n eerste regel nog niet gezongen of mijn vrouw gleed weg in een grandioze luidkeelse lachbui die zeker niet in sterkte afnam toen het refrein ‘when you’re gone - how can I even try to go o-o-on’ ontsprong aan de geknepen stembanden van een knalrode James Bond. Een lachbui die uiteindelijk uitmondde in een zaalvullende slappe lach en maar langzaam wegebde toen Pierce z’n vocaal hoogstandje afrondde. Gelijk had ze overigens, het was compleet belachelijk!
En dat is dan weer één van de redenen waarom ik mijn vrouw zo graag zie.
Katteleven op zondagmorgen
Deze zonnige morgen kijk ik uit het raam naar buiten en wie ligt daar languit op de bank achterin de tuin van onze buren? Het is onze kat die daar zalig geniet van haar luilekker (althans vanuit mensenogen gezien) leventje. Weet hij veel waar onze tuin eindigt en die van onze buren begint. En moest hij het weten, wat zou het hem kunnen schelen. Onze tuin is kadastraal begrenst maar die van onze kat helemaal niet. Jaloers zijn op een kat is onnozel maar heel even dacht ik toch: ‘tja daar zou ik ook wel willen liggen in het zonnetje op dat bankje’. Ik kijk nog even naar buiten en hij is al weer verdwenen. Waarschijnlijk heeft hij weer groener gras gezien in een andere tuin, of hij heeft de buurvrouw gezien…
Echtelijke misverstanden…
Zaterdag zijn we naar een bruiloft geweest van vrienden. Om op ons paasbest te zijn had mijn echtgenoot onze feestkledij naar de stomerij gebracht. Echter, toen ik ze zaterdag wou ophalen bleek niets klaar te zijn. Ik gaf het personeel van die nieuwkuis danig onder hun voeten en vroeg het nummer van de baas want die zou ik es mores leren. Het thuisfront werd ook ingelicht over deze mistoestanden. Bleek na enkele belseconden dat ik van jetje aan het geven was in de verkeerde winkel. De andere kant van de lijn proestte het uit en ik droop af met mijn staart tussen mijn benen.
Naast propere kleren ook niets zo belangrijk als het geschikte paar schoenen vooral voor de vrouwelijke speciës van de mens. Mijn vrouw had haar schoenen mooi klaargezet… en later op de dag bleek dat ik ze vergeten in te laden was bij het vullen der automobiel – laten we het woord ‘vergeten’ gemakkelijkheidshalve aannemen om het verhaal niet nodeloos ingewikkeld te maken. Desalniettemin droeg dit feit niet bepaald bij tot het naadloze en rimpelloze verloop van de feestvoorbereiding. Behalve een paar huiselijke sandaaltoestanden had mijn vrouw dus geen schoenen om naar het feest te gaan. Je zou het kunnen geniaal noemen of decadent maar er zat niets anders op dan gewoon schoenen te gaan kopen en mijn vrouw was direct weer in haar nopjes!
Knippen en nippen
Onlangs diende ik naar de kapper te gaan om me weer wat toonbaarder te maken en ik kreeg na de stevige haarwasbeurt de vraag of ik iets wenste te drinken. Wat uit mijn lood geslagen vroeg ik losweg een colaatje. Terwijl de schaar stevig in mijn kapsel gezet werd, schotelde iemand anders mij juist buiten armbereik het drankje voor.
Blijkt dat je haar laten knippen én van een drankje nippen twee activiteiten zijn die volstrekt onverenigbaar zijn. Er is gewoonweg geen één moment dat je er kan van drinken omdat ze constant met je haar bezig zijn. Moet je dan vragen om even te stoppen opdat je een slokje zou kunnen nemen? Een kapper technisch werkloos maken omdat jij even wil nippen? Ik denk het niet!
Het enigste wat er dus opzat was, op het moment dat ze met de spiegel kwamen tonen hoe mijn spiegelbeeld er tegenwoordig van achteren uitziet, vlug het glas grijpen en in één teug leegdrinken om vervolgens juist op tijd recht te kunnen staan vooraleer een veegborstel mij zou samenvegen met mijn haarlokken. Met een enigszins opgeblazen gevoel heb ik betaald en eens buiten vermengde zich een gelgeur (extra voor bijbetaald!) met de geur van een volwassen cola-oprisping.
Trouwens nu ik er nog even over nadenk als je bij de kapper in de spiegel kijkt en ze tonen je achterhoofd dan is dat dus eigenlijk niet je gespiegelde achterhoofd maar je achterhoofd zoals iedereen die ziet. Even genieten van deze aha-erlebenis…
Over het weer en de matrassen op familieweekend
Vorig weekend vond niet ver van het Oost-Vlaamse dorpje Dikkele ons jaarlijks familieweekend plaats. Ondanks de nattigheid in de de glazen bollen van menig weersvoorspeller waren de weergoden ons zaterdag welgezind zodat de wandeling droog bleef en zelfs behoorlijk warm op momenten van zenitale kieren in het wolkendek.
De overnachtingen brachten een groot nadeel van onze pocketverenmatras aan het licht. Het is namelijk zo dat we alletwee ‘Prinses op de erwt’ geworden zijn. We zijn gedoemd om nergens op verplaatsing niet meer goed te slapen. De matrassen zullen overal tot het einde der tijden te hard te zijn en zullen nergens genoeg veerkracht bezitten. O wee.
Het zondagse weer hield ons binnenshuis, maar gelukkig hadden wij een regenprogramma in de vorm van gezelschapsspelletjes die onze kennis (Trivial Time!) en ons geluk (UNO) peilden en een bezoek aan een eethuis (eetfabriek – zo u wil) waar we à volonté mossels loslieten op onze magen wiens geduld danig op de proef gesteld werd door de ruime bedieningstijd en de misverstanden tussen het personeel, zodat we zondagavond konden terugblikken op een gezellig gevarieerd weekendprogramma.
Tot zover dit verslag waarin op miraculeuse wijze niet gerept wordt over mijn dochter die nochtans veel vertellenswaardige vooruitgang in haar ontwikkeling heeft geboekt door haar ouder neefje na te apen. Iets wat menig ouder door opwellende trotsgevoelens en door kleinburgerlijke onbescheidenheid niet zou kunnen verzwijgen.
Vrouwelijke Oriëntatie…
Het cliché is door een groepje wielerdames dit weekend nogmaals bevestigd. Op een steenworp van het Spaarbekken te Nieuwpoort vroegen een handvol kakelende vriendinnen van middelbare leeftijd zich af waar ze zich in godsnaam bevonden. Gelukkig kwam ik met mijn pa juist aangefietst om ons licht te laten schijnen op het mysterie van de verdwenen nummertjes. Eventjes waande ik me in de film ‘Chicken Run’. De vraag waar ze heen moesten werd beantwoord met een salvo van onsamenhangend gekwetter, gevolgd door taterend ongebrip over hun kaart.
Na het informerende hand-en voetwerk van ons tweeën hadden ze dan toch een consensus bereikt over het verdere verloop van het traject en een standpunt ingenomen over de huidige locatie. Met alleen het geluid van de polderwind en het zacht tikkend geruis van onze fietsen vervolgden wij onze weg langs de Ijzer.
Wereldrecords en wasmachines
Wereldrecords sneuvelen bij bosjes tijdens de olympische spelen te Peking. In de ‘watercube’ rijgt de Amerikaan Michael Phelps de overwinningen aan elkaar en mag zich ondertussen de grootste Olympiër ooit noemen. Het is me wat. Wat een sensatie. Kom dat zien, kom dat zien!
In het ’vogelnest’ staan de atleten klaar om de finale op de 100 meter te lopen. En ik zet mijn dochter voor de tv om getuige te zijn van dit koninginnenummer. (Lap nu was het eens over de Olympische Spelen en daar komt ie toch wel weer met z’n dochter op de proppen hoor ik u denken).
Maar ze lijkt niet onder de indruk en kruipt helemaal naar de badkamer waar ze gebiologeerd naar de wasmachine gaat zitten kijken. Die draaiende trommel, dat geluid. Die plotse versnellingen, het gedaver wanneer het toerental van de wasmachine z’n eigenfrequentie passeert. De schuimophoping aan het raampje. Het pompende geluid van water. Even gebeurt er niets. En dan weer draaien. Iets rood draait mee. Wat zou dat zijn? En dan gaat het weer trager. Hevig geklots. Schuim. Het rode ding ligt stil.
En op de achtergrond ergens ver weg in China heeft een zekere Bolt de 100 m gewonnen, met een fenominaal wereldrecord. Dju gemist. Ik was met mijn dochter naar de wasmachine aan het kijken…
Eerste nacht op pocketveren
Gisternacht zaaaaalig geslapen op onze nieuwe matras. We zijn vandaag thuisgekomen en het duurde niet lang of we lagen weer met z’n drietjes op bed. We zijn er dus amper van te slaan. Moest ons klein meisje ons niet wakker gemaakt hebben met haar doordringende gehuil omdat haar fopspeen uit haar bedje was gevallen (kwatongen beweren dat ze het zelf uit haar bedje kiepert om aandacht te zoeken), dan zou het een perfecte nacht geweest zijn. Perfecte nachtrust is helaas een zeer kostbaar goed voor jonge ouders. Ik kan me in heel mijn leven geen vakantie herinneren waarop ik iedere dag om 7u uit de veren was, maar ik kan me in mijn hele leven ook geen enkele vakantiemorgen herinneren die zo gelukkig begon als met de stralende glimlach van mijn uitgeslapen dochter.
Nu komt het of je er klaar voor bent of niet. Je kan als 10-maal opgewaardeerde gewaarschuwde man of vrouw nu nog altijd stoppen met lezen, maar nu komt het dus. Maar eerst wil ik de lezer met acute cliché-allergie nogmaals een allerlaatste maal waarschuwen van te stoppen met lezen bij het punt na deze zin. Je moet het zelf maar weten: ik krijg zoveel liefde van mijn dochter!
