Mega-familie

Beste toevallige voorbijganger,

U keek door ons raam en u fronste de wenkbrauwen. Onze dochters en wijzelf hadden allemaal een slabbetje aan, dat niet vooraan gebonden was, maar als een cape wapperde op onze rug. U was getuige van de megatransformatie van ons modale gezinnetje in een mega-familie. Het kleine meisje dat even daarvoor nog mijn kleine dochter was, was getransformeerd in Mega Mindy! En niemand die daar aan twijfelde want ze was plots getooid in een cape en ze had ‘de’ rode Mega Mindy-schoenen aan (die amper 14 maten te groot waren). Bovendien zong ze  ’Ik ben Mega Mindy’, wat de transformatie bevestigde.

Maar er was meer: ons andere dochter was plots niet meer wie ze was (hoewel ze dit zelf niet echt in de mot had) maar was niemand minder dan Toby geworden! Haar aanspreken met haar gewone naam had geen enkele zin meer en Mega Mindy moest er ons telkens op wijzen dat het ‘Toby’ was. Even later was de boel compleet want een magische cape maakte van mama en papa Mega Mama en Mega Papa, en ja we voelden plots het heldendom dichterbij komen. Daar vloog Mega Mindy door de kamer, en Toby volgde op de kever-stapfiets.

Tijd voor actie: opruimen. ‘Als er één iets is waar Mega Mindy niet tegen kan is het rommel!’, zo klonk het redelijk simultaan uit de monden van Mega Mama en Mega Papa. Maar algauw bleek deze heldendaad toch niet helemaal te passen in de agenda van Mega Mindy, en ze beweerde dat Toby best ingeschakeld wordt voor dergelijke klusjes… En misschien was Mega Mindy toch wel een beetje megamoe… tijd om mega te slapen!

Stout en tutjes

Toen Elisabeth iets heel stout gedaan had hebben we ermee gedreigd al haar fopspenen (‘tutjes’) in beslag te nemen en aan één of andere heilige kindervriend  over te maken. Ze keek me eens onderzoekend aan en stelde toen de volgende  ’onschuldige’ vraag: ‘Papa, heb jij eigenlijk nog tutjes?’. Niets vermoedend lachte ik het gegeven weg met de argumenten dat papa’s veel te groot zijn voor tutjes en dat alle grote meisjes en jongens geen tutjes meer hebben. Maar Elisabeth had een andere conclusie: ‘Ik denk dat jij iets heel stout hebt gedaan want jij hebt geen tutjes meer.’ En even wist ik niet meer wat gezegd…

Slapen en rusten

‘Ik wil niet slapen papa!’, zo klinkt het waarschijnlijk wel in meerdere gezinnen. Het statement van mijn lieve dochter bij valavond. 3,5 jaar oud en steevast besloten zich aan haar woord te houden. Maar wanneer het zandmannetje  stevig met z’n slaapzand begint te strooien in de ogen van de zichzelf verklaarde wakkere bakker, dan weet iedereen dat het alleen nog  een kwestie van tijd is… vooraleer de slaap toeslaat.

‘Nu ben je toch al heel moe hoor, meisje. Gaan we nu slapen?’, een niet geheel uit de lucht gegrepen vraag bij kindjes die zich al een kwartier in de oogjes wrijven. Ik zie een kleine twijfel in haar ogen om toch misschien overstag te gaan, maar dan herstelt ze zich vlug: ‘Nee papa. Ik heb gezegd dat ik niet wil slapen’. Een woord is immers een woord. Zo jong en al zo consequent. Zichtbaar lijdend onder de rechtlijnigheid inzake haar slaapbeleid, maakt ze met een zucht plannen voor de nacht: ‘Ik moet nog een tekening maken, papa’. Papa zucht ook .

‘Maar eerst, papa, ga ik een beetje rusten in mijn bedje’. En ze houdt haar hoofdje schuin en haar handjes gesticuleren alsof ze het voor de vijde keer moet uitleggen. ‘Niet slapen papa, alleen een beetje rusten’, declareert ze, zichtbaar tevreden over haar compromis tussen woordbreuk en moeheid.

Dit laat ik me geen tweemaal zeggen en met spoed maak ik alles klaar voor de nacht en enkele routineuze minuten later ligt mijn dochter onder de lakens. Het licht gaat toe en in dezelfde routine klinkt het uit mijn mond: ‘Slaapwel, tot morgen’. ‘Nee!, Papa. Niet slaapwel. Welterusten!’, en toen rustte ze een beetje tot de volgende morgen…

Mechanische doping

Terwijl ik naar mijn werk fiets, fiets ik soms anderen voorbij. Maar andere anderen steken ook wel eens mij voorbij. Kort door de bocht gezegd behoren oudere dames bij de eerste groep en allerhande wielertoeristen tot de tweede groep.

Meestal toch, want de laatste tijd wordt ik regelmatig gezwind voorbij gestoken door een notoir lid van de eerste groep. Nu ja die oudjes kunnen of en toe  kras uit de hoek komen en misschien zijn sommige oudjes in een vorig leven wel wielerkampioen geweest is. Of die hebben nu eenmaal heel veel tijd om te trainen. Allemaal troostende gedachten die door mijn hoofd puffen wanneer de bewuste persoon van derde leeftijd van het – excuses le mot – zwakke geslacht me met een aan arrogantie grenzende soepelheid voorbijtrapt.

Maar vandaag maakte ze het toch een beetje te grof, het stormde zowat en het fietsen werd herleid tot zwoegen. Meer achteruit dan vooruit bewoog ik me langzaam langs lange rijen bomen die toch ook niet geheel stoïcijns blijken bij zoveel luchtdrukgeweld.

Plots gebeurde het opnieuw: de dame zoefde me voorbij. Schijnbaar zonder enige moeite, alsof de wind geen impact had. Maar net enkele nanoseconden voordat  ik besliste om moedeloos het hoofd definitief te laten hangen zag ik het! Ter hoogte van het bagagerekje zag ik het plots blinken… een batterij! We hadden hier te maken met een elektrische fiets, bijna niet te onderscheiden van een gewone fiets! Op slag voelde ik me stukken beter…

Winnie in de hoek

Terwijl ik dit typ zit Ariadne op mijn schoot en het valt niet mee vlotjes te schrijven als er ook  kleine babyhandjes vrolijk over het toestenbord dansen. §ccbfggfh((bhgnnnnnnnnnnnnn. Zoiets krijg je dan. Nu 5 minuutjes later kan ik aan mijn tweede zin beginnen, en Ariadne zit nu zo dat het toetsenbord uit haar bereik is. We zitten hier allebei voor de computer om te schrijven over haar zotte zus Elisabeth, wiens schoolcarrièrre ondertussen stevig uit de startblokken is geschoten.

Elisabeth was aan het spelen met haar grote Winnie de Pooh knuffel (als het niet van studio 100 is, kan je er prat op gaan dat het van Disney is…), en Winnie was heel volgzaam en gedwee. ‘Winnie moet op de stoel’, en Winnie vloog op de stoel. ’Winnie moet flesje drinken’, en met een onzachte landing plofte er een flesje in Winnies gezicht ter hoogte van Winnies reukorgaan, zonder dat Winnie ook maar het minste bezwaar had. ‘Winnie moet vliegen’, en daar vloog Winnie al door de kamer om met een doffe plof op de grond te vallen met tussenlanding op de hoek van het salontafeltje. Keer op keer vloog Winnie zonder dat hij ook maar een kik gaf, en z’n lach bleef gebeiteld op z’n gezicht.

Maar toen Winnie voor de 17de keer niet op de harde parketvloer landde maar recht op Elisabeth viel en toevallig haar brilletje van haar neus sloeg, was dat helemaal niet flink van hem. En dat werd hem dan ook meermaals duidelijk gemaakt, ondersteund door haar vingertje dat berispend door de lucht kliefde. Z’n eeuwige glimlach speelde nu helemaal in z’n nadeel en doordat hij uiterst weinig berouw toonde besliste Elisabeth dan maar dat hij in de hoek moest gaan staan. De arme beer werd bij z’n oren naar de hoek gesleurd, waar wij Elisabeth ook al een paar keer hebben moeten plaatsen. En daar zit hij nu nog steeds…. Arme Winnie.

En nu verbouwen…

Ons tweede kindje is ondertussen bijna 2 maand en heeft vandaag weeral haar mooie brede glimlach afgevuurd op de wereld. En de wereld vond dat zeer aangenaam (vooral ter afwisseling van het emfatische gehuil dat vandaag ook ongevraagd met talrijke extended-version-bisnummers werd ten tonele gebracht, maar dat we na deze lange zin ook alweer lang vergeten zijn).

Het is tijd voor een volgend projectje. Nadat mijn vrouw tot tweemaal toe in 9 maanden tijd een perfect mensje heeft geboetseerd, is het tijd dat er op bouwkundig vlak ook eens iets wordt geboetseerd.  Er moeten dromen over keukens – badkamers – kamers – terassen en centrale verwarming waargemaakt worden, en dit zal allemaal geschieden onder de noemer: verbouwen!

Ik heb me toepasselijk al geabonneer op het tijdschrift ‘Ik ga bouwen’, en in het eerste nummer staan gelukkig de chronologische stappen die moeten ondernomen worden om een bouwproject te realiseren. 1. het ontwerp. 2. de vergunningsaanvraag. 3. het uitvoerings-en aanbestedingsdossier. 4. de realisatie. 5. de oplevering. Een hele boterham! Ik weet alvast waarmee ik moet beginnen: het ontwerp! wordt vervolgd!

Verkoolde fopspenen

‘Schat ik ben even wat gaan drinken met een vriendin hé. Vergeet niet je dochter in bed te steken, het bed in de logeerkamer op te maken en o ja, ik ben fopspenen aan het steriliseren in een pan op het vuur. Niet vergeten uit te zetten hé.’ Dit is een redelijk voorspelbare anekdote en de titel laat ook al niets aan het toeval over… Inderdaad even later kwam ik terug van een lange bedtijdveldslag met mijn dochter, met een pyrrusoverwinning voor mij… en de stinkende walm in de keuken kwam van verkoolde fopspenen. oeps. Maar voor de rest is het dus echt mega met mijn twee dochters!

Alle eendjes zwemmeke water

Ons dochter ontwikkelt haar muzikale talenten en laat ons genieten van haasjes die bang aankloppen aan een venstertje in een bos en wagentjes die netjes op rijtje staan ergens in een klein stationnetje. Maar haar favoriet is momenteel toch wel ‘Alle eendjes zwemmeke water’. En als de laatste ‘falderaldera’ van het liedje eraankomt schiet ze vrolijk in een versnelling en laat het liedje uitmonden in een fantastische finale met de woorden: ‘Hopsasa’. En dan hebben we ook nog het eindeloze liedje van mieke die zich alleen maar vasthoudt aan de takken van de bomen… ons dochter weigert te zingen dat het betreffende meisje zich ook wel eens aan de mast vasthoudt. Aan de takken van de mast. Tja een mast heeft geen takken hé. Eigenlijk logisch dat ze zich niet met zo’n onzin bezighoudt…

Ze wordt veel te snel groot…

Nooit te jong om te leren…